اثر محافظتي عصاره آبي-الكلي ميوه گياه سپستان در كاهش سميت ناشي از پراكسيد هيدروژن در سلول‌هاي اندوتليال آئورت گاو (BAE-1): يك مطالعه آزمايشگاهي

زمينه و هدف: با توجه به اثرات منفي استرس اكسيداتيو در پاتوفيزيولوژي بيماري‌هاي قلبي و عروقي، استفاده از آنتي‌اكسيدان‌ها مانند گياهان دارويي مي‌تواند به كاهش عوارض كمك كند. اين مطالعه با هدف تعيين اثر محافظتي گياه سپستان در برابر استرس اكسيداتيو ناشي از پراكسيد هيدروژن (H2O2) در سلول‌هاي اندوتليوم آئورت جدا شده از گاو (Bovine Aortic Endothelial; BAE-1) انجام شد.مواد و روش‌ها: در اين مطالعه آزمايشگاهي، ابتدا عصاره آبي-الكلي از ميوه گياه سپستان تهيه شد. سلول‌هاي BAE-1 به مدت 24 ساعت در مجاورت غلظت‌هاي مختلف عصاره (200-25 ميكروگرم در ميلي‌ليتر) قرار گرفتند، سپس H2O2 (200 ميكرومولار) اضافه شد و پس از نيم ساعت تست‌هاي مختلف شامل زنده‌ماني سلول‌ها، ميزان آپوپتوز سلولي به روش فلوسايتومتري، بررسي پراكسيداسيون ليپيدي با سنجش مالون‌دي‌آلدهيد و بررسي توليد راديكال‌هاي آزاد با پروب دي كلرودي فلئورسين دي استات (Dichlorodifluorescein diacetate; DCFDA) انجام گرديد. داده‌ها با استفاده از آناليز واريانس يك‌طرفه و آزمون تعقيبي Tukey تجزيه و تحليل شدند.يافته‌ها: غلظت‌هاي مختلف عصاره ميوه سپستان به صورت وابسته به دوز ميزان توليد گونه هاي فعال اكسيژن و مالون‌دي‌آلدهيد ناشي از سميت H2O2 را به صورت معني‌دار نسبت به گروه H2O2 كاهش داد (0.05 P). هم چنين، پيش تيمار سلول ها با عصاره ميوه سپستان به‌ صورت وابسته به دوز باعث كاهش معني‌دار ميزان آپوپتوز نسبت به گروه پراكسيد هيدروژن شد (0.010 P).نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش حاضر، به نظر مي رسد استفاده از عصاره آبي-الكلي ميوه سپستان مي تواند سبب كاهش آسيب اكسيداتيو و سميت سلولي ناشي از پراكسيد هيدروژن در سلول‌هاي BAE-1 شود.