جايگاه سيستم نوآوري منطقه‌اي در فرآيند يادگيري بنگاه‌هاي صنعتي (نمونه مطالعاتي: صنايع مبلمان محور شرق منطقه كلان شهري تهران؛ شهرستان پرديس و دماوند)

در طي تحولات عصر حاضر و افزايش اهميت دانش‌بنيان شدن صنايع به‌منظور رشد و توسعه‌ منطقه‌اي، موضوع هم پيوندي ميان دانشگاه و صنعت در راستاي افزايش يادگيري و نوآوري در فرآيند توليد صنايع، بيش‌از پيش موردتوجه قرار گرفته است. رويكرد سيستم‌هاي نوآوري منطقه‌اي، يكي از رويكردهاي نويني است كه به سبب ايجاد پيوند ميان تمامي عناصر و بازيگران يك منطقه، موجب شكل‌گيري يادگيري تعاملي ميان تمامي عناصر مي‌گردد. مساله مورد توجه در اين پژوهش شناسايي عوامل تأثيرگذار بر سيستم‌ نوآوري منطقه‌اي در فرآيند يادگيري صنايع مبلمان شرق منطقه كلان‌شهري تهران (شهرستان پرديس و دماوند) و درك جايگاه اين سيستم است. در اين پژوهش از روش نظريه داده‌بنياد ساخت‌گرا (چارمز) براي مطالعه استفاده شده است. بر اين مبنا يك مصاحبه ساختار نيافته با 39 نفر از زنان فعال در اين صنعت و 12 نفر از كارفرمايان و مسئولين نهاد نظارتي مربوطه در طي سه مرحله صورت گرفته كه در طي فرآيند جمع‌آوري داده‌ها، در مصاحبه 51 ام به اشباع نظري دست يافته شد. داده‌هاي به‌دست‌آمده از مصاحبه‌ها به كمك نرم‌افزار مكس كيودا و با در نظرگيري نوع ساخت‌‌گرا نظريه داده‌بنياد، در چهار مرحله كدگذاري شده است. بر مبناي نتايج اين پژوهش، مقوله‌ اهميت يادگيري و دانش در صنعت به‌عنوان پديده‌ي اصلي اين پژوهش شناسايي‌شده است. يافته‌ها حاكي از آن است كه براي دستيابي به رشد و توسعه‌ منطقه‌اي و توسعه‌ كسب‌وكارهاي يك منطقه بايد ميان صنعت و دانشگاه هم پيوندي قوي وجود داشته باشد كه اين هم پيوندي مي‌تواند با بهره‌گيري از ارتباط رويكرد نوين سيستم‌ نوآوري منطقه‌اي ميسر گردد.