روابط بينامتني منظومه‌هاي خسرو و شيرين، ليلي و مجنون و هفت‌پيكر نظامي با سه ‏منظومه‌ي عاميانه ‏كُردي (مم و زين، شيخ فرخ و خاتون استي، بارام و گل‌اندام)

يكي از حوزه‌هاي مورد توجه در نقد ادبي، بررسي «روابط بينامتني» آثار ادبي در يك يا چند زمينه فرهنگي و ادبي است؛ به‌ويژه اگر اين زبان و فرهنگ‌ها دريك محدوده جغرافيايي و تاريخي مشتركي باشند اين روابط برجسته‌تر بوده و به نتايج بهتري در نقد ادبي منجر خواهد شد. بر همين اساس در اين پژوهش سعي شده است به روابط بينامتني سه اثر نظامي با سه منظومه‌ كردي مم و زين، شيخ فرخ و خاتون استي و منظومه‌ بارام و گل‌اندام پرداخته شود و با مقايسه‌ اشتراكات و اختلافات و بررسي چرايي آن‌ها به عوامل فرهنگي مؤثر بر اشتراكات، اشاره گردد و نشان داده شود چگونه متون حتي اگر در شكل متفاوت (مكتوب و شفاهي) باشند، مي‌توانند در ساختار و محتوا از هم تأثير بپذيرند. به‌ويژه در اين مقاله تأكيد بر تأثير زبان مادري در پرداختن به محتوا و زبان در آثار است. اين پژوهش با روش تطبيقي تحليلي انجام‌گرفته است و نمونه‌هاي تحقيق عبارت‌اند از منظومه‌هاي خسرو و شيرين، ليلي و مجنون و هفت پيكر نظامي و سه ‏منظومه‌ي عاميانه ‏كُردي مم و زين، شيخ فرخ و خاتون استي و منظومه‌ بارام و گل‌اندام. نتيجه پژوهش حاكي از اين است كه در بين آثار اشتراكاتي از قبيل نوع دلدادگي، آداب‌ و رسوم، عقايد و هنجارها و سرانجام قهرمانان ديده مي‌شود كه مي‌تواند به‌صورت خودآگاه و ناخودآگاه در متن تبلوريافته و در ساختار و محتواي آن نمود يابد.