سياست و پيامدهاي چهره‌ ژانوسي مدرنيته در ادبيات معاصرعراق با تكيه برحقوق بين الملل (مطالعه‌ موردي: كاظم السماوي و شيركو بيكس)

مدرنيته در قرن بيستم با دو چهره‌ مثيت و منفي (ژانوسي) خود وارد سياست داخلي و خارجي كشورهاي خاورميانه شد. شاعران معاصر عرب و كُرد عراقي همچون «كاظم السماوي» و «شيركو بي كس» در اشعار خود به شناسايي چنين چهره‌ شوم و تاريكي از جمله پديده‌ ابتر دولت-ملت، ژنوسايد و جنايات عليه بشريت پرداختند كه از سوي استعمارگران داخلي و خارجي به نمايش گذاشته شد. بزنگاه تاريخي اين واقعه همان آغاز تأسيس و ايجاد دولت- ملت هايي ناهمگون در خاورميانه توسط استعمارگران خارجي بود كه از تجزيه‌ قلمرو امپراطوري عثماني به عنوان دولت هايي دست نشانده و تحت قيمومت آنان سربرآورده بودند. اين دو شاعر در اشعار خود جهت مقابله با اين پديده به نقض قاعده‌ آمره‌ حقوقي «منع توسل به زور» فرا خواندند؛ بدين معني كه مردم جامعه شان را به انتفاضه و مبارزه و «حق توسل به زور» در راستاي حق «دفاع مشروع» سوق دادند. اين پژوهش به صورت توصيفي- تحليلي بر آن است به معرفي اين دو شاعر و تجزيه و تحليل اشعار آنها با تكيه برحقوق بين الملل و اعلاميه‌ جهاني حقوق بشر بپردازد؛ بە طوري كه در پي معرفي محصول دوگانگي مدرنيته در حوزه‌ سياست بوده كه در مواجهه با مردم جامعه، چهره‌ تاريك خود را نشان داده است؛ چهره اي كه نتيجه‌ آن، افتادن تكنولوژي در دست دولتي همانند بعث بود كه ژنوسايد و جنايات عليه بشريت محصول مستقيم آن در جهان مُدرن بود.