تحليل سياست تقنيني كيفري ايران، عراق و امارات متحده عربي در حفاظت از خاك (مطالعه تطبيقي)

حفاظت از محيط زيست و به‌تبع آن حفاظت از خاك، امروزه در سياست كيفري نظام‌هاي حقوقي مختلف مورد توجه قرار گرفته است. در نوشتار پيش‌‌رو، با هدف شناخت سياست كيفري سه كشور ايران، عراق و امارات متحدۀ عربي در حفاظت از خاك، در قالب مطالعۀ موردي و به روش تحليلي-توصيفي كوشش شد كه با بررسي مقررات موضوعه، واكنش سياست جنايي اين سه كشور در مواجهه با رفتارهاي آسيب‌رسان به خاك مورد شناسايي قرار گيرد. ابتدا زمينه‌هاي آسيب به خاك و پس از آن مقررات موضوعه و سياست كيفري اتخاذ شده در هر زمينه، مورد بررسي قرار گرفت تا رويكرد دولت‌ها، نسبت به محيط زيست، به‌طور عام و نسبت به خاك، به‌طور خاص، از اين حيث كه كانون توجه سياست كيفري، صيانت از محيط زيست به‌عنوان ارزشي بنيادين، يا وابسته به انسان و منافع او است، روشن شود. شناخت اين مؤلفه‌ها، به لحاظ ماهوي و نحوۀ پاسخ‌دهي نظام سياست جنايي اين سه كشور به پديدۀ مجرمانه (اعم از جرم و انحراف)، به لحاظ شكلي، جايگاه سياست كيفري آنها را در دسته‌بندي نظام‌هاي بزرگ سياست جنايي مشخص مي‌سازد؛ در نهايت، اين بررسي نشان داد كه رويكرد انسان‌محور به محيط زيست، بر حفظ تعادل اكولوژيك غلبه داشته و به لحاظ مدل‌‌شناختي، سياست جنايي هر سه كشور در زمينۀ حفاظت از خاك نزديك به مدل دولت ـ جامعۀ ليبرال است.