اجراي حبس در سايه نظام زندانباني

نظام زندانباني در ايران مجري بخشي از مجازات‌هاي تحريم‌كننده يا محدود‌كننده آزادي محسوب مي‌شود. مراجع قضايي به موجب قوانين متعدد و حبس‌گرا به‌طور مكرر و بي‌ضابطه از آن استفاده مي‌نمايند و تاكنون انواع و اقسام روش‌هاي كاهش حبس قادر نبوده اين مجازاتِ سالب آزادي را از دايره انتخاب قضات خارج نمايد. نظام زندانباني با هدف كمك در جهت كاهش برگشت زندانيان و ايجاد امنيت در جامعه از طريق اجراي صحيح مجازات حبس به نحوي كه مجرمين خطرناك و كساني كه بايد براي حفظ جامعه از آن دور شوند اصلاح گردند و كساني كه زندان جايگاه آنان نيست و ناشي از اجبارِ قانون به زندان معرفي ميشوند از كنار هم بودن با ساير مجرمين يا دور ماندن از خانواده و جامعه آسيب جدي نبينند، ترسيم شده است؛ بنابراين در اين نظام مقررات ويژهاي از جهت خدمات زنداني، ارفاقات قانوني، اشتغال زنداني، شفاف شدن مدت حضور و برنامه‌هاي زنداني در مدت حبس و راه‌هاي رهايي از آن مورد مداقه قرار گرفته است؛ كه در اين مقاله به آن مي‌پردازيم. پژوهش حاضر با توجه به ماهيت موضوع و اهداف موردنظر از حيث نوع، كيفي و از نظر روش، توصيفي و تحليلي است.