تبيين مفهومي و محتوايي ‏جنگ‏ هاي نوين در عرصه روابط بين‏ الملل

هدف مقاله حاضر تبين مفهومي و محتوايي جنگ‏هاي نوين ازجمله جنگ سايبري، جنگ شناختي، جنگ اطلاعاتي و جنگ تركيبي است. در اين راستا سؤال اصلي مقاله اين است كه در مفهوم ‏شناسي جنگ‏ هاي نوين، چه عناصر مشتركي وجود دارد؟ در پاسخ به سؤال فوق اين فرضيه مورد سنجش قرار مي‏گيرد كه فناوري مهم‏ترين عنصر مشترك در تمامي جنگ‏هاي نوين محسوب مي‏شود. به تعبيري ديگر، درنهايت آنچه باعث شده جنگ‏هاي نويني چون جنگ سايبري، جنگ شناختي و جنگ تركيبي شكل بگيرد و يا باعث تحول جنگ‏هاي كلاسيك ازجمله جنگ اطلاعاتي به ابعاد جديدي شده است، بحث انقلاب در عرصه فناوري و به ‏ويژه انقلاب سايبري است. در اين راستا سطح آمادگي جهت مقابله با چنين جنگ‏ هايي، بستگي فراواني به سطح دانش و فناوري هر كشوري دارد. با توجه به اين امر، مقاله حاضر قصد دارد چهار حوزه جديد جنگ شامل حوزه سايبري، شناختي، اطلاعاتي و تركيبي را موردبحث و بررسي قرار دهد و ضمن واكاوي مفهومي و محتوايي، نقش برجسته فناوري در ابعاد مختلف آن‌ها را مورد توجه قرار دهد. روش مورد استفاده در اين مقاله، روش توصيفي و تحليلي و بر پايه روش كتابخانه ‏اي و اينترنتي است.