تحليلي برسياستگذاري عمومي در قالب اجراي برنامه هاي توسعه اقتصادي در دوره پهلوي دوم

در زمان پهلوي دوم، درقالب اجراي برخي از برنامه هاي توسعه اقتصادي، اجتماعي، صنعتي و عمراني در راستاي توسعه ورشد كشوربه عنوان اقدامات و سياستگذاري هاي عمومي در دستور كاردولت قرارگرفت. هدف اين برنامه ها ايجاد زيرساخت هاي لازم درحوزه هاي اقتصادي، صنعتي، كشاورزي، ارتباطات و خدمات عمومي بوده است. درعرصه سياستگذاري عمومي، تصميمات غير منطقي و اقدامات خودسرانه محمدرضاشاه، به جزپراكندگي، ناكارآمدي و آسيب پذيري بيشتردولت دستاورد ديگري نداشت. ازاين روتوسعه اقتصادي و عمراني كشوردر شرايطي حاصل مي شد كه، دولت پهلوي در راستاي تحكيم اقتدارپايه هاي حكومت خود گام برمي داشت. اين پژوهش برآن است، با عنايت به ويژگي جامعه سياسي ايران، نوعي از سلطه فردي وحاكميتي را برفرآيند سياستگذاري عمومي كشور ترسيم نمايد. تحليل و بازبيني مجدد اين برنامه ها روشن مي كند كه، اقدامات حاكميت، نارضايتي عمومي و پيامدهاي منفي به همراه داشته است. پژوهش حاضربا بهره گيري ازرويكرد اسنادي و مطالعات كتابخانه اي، داده هاي مورد نيازرا فراهم و پس از تجزيه و تحليل داده ها، با استفاده ازراهبرد توصيفي- تحليلي به پژوهش مي پردازد.