فهم ريشه‌ها و علل آنومي سياسي

آنومي سياسي به معناي بي‌ثباتي، بي‌تعادلي، بي‌هنجاري؛ بي‌قاعدگي، بي مقرراتي، ابهام سياسي، و آشفتگي در نظم سياسي است. هدف اصلي پژوهش، مطالعه ريشه‌هاي آنومي سياسي در جوامع درحال‌توسعه است. روش پژوهش از نوع تاريخي-اسنادي است كه محقق با مراجعه با مقالات، كتب، پژوهش ها و آثار علمي چاپي در پايگاه-ها و همچنين با رجوع به گذشته تاريخي پديده( آنومي سياسي) در پي پاسخ به هدف تحقيق است. مدل نظري پژوهش، پارادايم ساختارگرايي - كاركردگرايي (دوركيم، مرتن، پارسنونز و گيدنز) است. نتايج نشان مي‌دهد نظريه ساختارگرايي-كاركردگرايي؛ ريشه‌هاي آنومي سياسي به ساختار اجتماعي و كاركرد اجزاي سيستم در گذار از جامعه سنتي به مدرن نسبت مي‌دهد. تغييراتي سريع؛ ناگهاني و شتابان سبب‌ساز؛ آنومي سياسي است. از اين منظر، عدم تعادل نظام سياسي، كاهش اقتدار نظام فرهنگي(نماد و منزلت جمعي)، كژكاركردي نظام، بي‌هويتي، بيگانگي، احساس انزجار و بحران عاطفي انسان‌هاي مدرن، و نابودي سنت‌هاي اجتماعي از ريشه‌هاي آنومي سياسي است. كانون تمايز متفكران آنومي سياسي در واحد تحليل است، به‌ گونه اي ‌كه، دوركيم و مرتن نگاهي خرد-ميانه به آنومي سياسي دارند، اما پارسونز و گيدنز با نگاهي ميانه-كلان، به اين مسئله مي پردازند. كانون مشترك اين متفكران پيرامون آنومي سياسي، به جريان نوسازي (چندگانه) بر مي‌گردد.