مقايسه‌ عملكرد مدل‌هاي خطي و غيرخطي در برآورد شايستگي زيستگاه (مطالعه‌ سياه‌ماهي رازي، Capoeta razii)

يافتن مدل‌‌هاي آماري داراي بهترين عملكرد پيش بيني در مطالعات شايستگي زيستگاه گونه هاي ماهيان از اهميت بالايي برخوردار است. در مطالعه‌ حاضر، عملكرد مدل‌هاي خطي (مدل رگرسيون خطي (LM)، مدل رگرسيون خطي تعميم يافته (GLM)) و غيرخطي (مدل شبكه‌ عصبي مصنوعي (ANN) و مدل ماشين بردار پشتيبان (SVM)) در برآورد نمايه‌ شايستگي زيستگاه (HSI) گونه‌ سياه ماهي رازي Capoeta razii در تعداد 32 ايستگاه در امتداد بازه‌ حدود 90 كيلومتري از رودخانه‌ طالقان، حوضه‌‌ جنوبي درياي خزر مورد بررسي قرار گرفت. پارامترهاي محيطي اندازه گيري شده عبارت بودند از: ارتفاع از سطح دريا، عمق رودخانه، عرض رودخانه، سرعت جريان آب، دما، pH، EC، TDS، قطر سنگ و تعداد سنگ‌هاي با قطر 15 سانتي‌متر در بستر. نتايج نشان داد كه مدل‌هاي خطي در مقايسه با مدل‌هاي غيرخطي از عملكرد پيش بيني ضعيف تري (مقدار RMSE بالاتري) برخوردارند. بهترين مدل‌ها براي پارامترهاي ارتفاع از سطح دريا، pH، دما و قطر سنگ مربوط به مدل SVM و براي ديگر پارامترها مربوط به مدل ANN بود. مدل ميانگين حسابي (AMM) در مقايسه با مدل ميانگين هندسي (GMM) عملكرد مناسب تري را در برآورد HSI نشان داد. توزيع مقادير HSI در ايستگاه‌هاي بررسي شده در رودخانه‌ طالقان نشان داد كه نقاط داراي سطوح شايستگي زيستگاه كم تا زياد براي گونه‌ سياه‌ماهي رازي در امتداد اين رودخانه وجود دارد.