تحليل تنش ميان سياست‌هاي هويتي اسلام حكومتي و اسلام سازماني (از 1357 ه.ش تا 1360ه.ش)

اگر چه وقوع انقلاب اسلامي در ايران با مشاركت افراد، سازمان‌ها، گروه‌ها و طيف‌هاي متنوع، شامل انديشه‌هاي اسلام سياسي، مليگرايانه، چپگرايانه (كمونيستي-ماركسيستي) و التقاطي همراه بود اما با سرنگوني رژيم پهلوي تفاوت ديدگاه‌ها و آرمان‌هاي هر يك از اين ابعاد هويتي فوق بيش از پيش نمايان شد. با مطالعه روند تطور سياست هويت در ايران پس از وقوع انقلاب اسلامي در 1357، تا تثبيت دولت در جمهوري اسلامي در سال 1360، شاهد بازخوردها و برخوردهاي انديشه‌ها و سياست‌هاي هويتيِ بازيگرانِ دخيل در وقوع انقلاب و به ويژه مابين هويت اسلام حكومتي كه به رهبري امام خميني بود با تفكر هويتي اسلامي-ماركسيستي سازمان مجاهدين خلق (اسلام سازماني) هستيم كه نهايتا منجر به تثبيت ايده امام خميني در جمهوري اسلامي شد. در اين نوشتار با استفاده از روش تحليل تاريخي و با استفاده از منابع كتابخانه اي درصدد پاسخ به اين پرسش برآمديم كه برخوردها و بازخوردهاي سياستهاي هويتي مابين اسلام حكومتي و سازمان مجاهدين خلق از 1357 تا 1360، چگونه سبب تفوق هويت اسلام حكومتي در نظام جديد شد؟ در اين راستا سازمان مجاهدين خلق از ابتداي انقلاب سعي داشت، براي كسب قدرت، خود را همسو با جريان هويتي اسلام سياسي قلمداد كند و حتي بر آن نيز تاثير بگذارد اما به دلايلي چون عدم پذيرش ماركسيسم از سوي مردم، رهبري قاطعانه امام خميني (ره)، شوق توده مردم به حضرت امام، و مذهب شيعه، وقوع جنگ تحميلي و لزوم دفاع از كشور و تفوق كاركرد فرهنگي اسلام‌گرايان بر عملكرد مسلحانه مجاهدين خلق، سازمان مذكور نتوانست سياست هويتي خود را در جامعه ايران بقبولاند.