رهيافت هستي شناختي پيرامون ظرفيت ها و مؤلفه هاي شكل دهنده تمدن ايراني - اسلامي در نظام مردم سالاري ديني

پديده مردم سالاري ديني در دهه هاي اخير با الهام از آموزه هاي اسلام ناب محمدي (ص) و در متن واقعيات سياسي و اجتماعي ايران بعد از پيروزي انقلاب اسلامي ظهور كرد. اين نظام سياسي جديد بعلت بديع و بي سابقه بودن مورد تأمل متفكران و نظريه پردازان حوزه هاي مختلف علوم انساني قرار گرفته و از زوايا و ابعاد گوناگون بدان نگريسته شد. اكنون با طرح ايده الگوي ايراني- اسلامي پيشرفت و حركت درمسير آفرينش تمدني بر آمده از مكتب حيات بخش اسلام و متكي بر معارف و ظرفيت هاي تعالي آور فقه اجتهادي و كاربردي مذهب شيعه و نيز با تكيه بر استعدادهاي بي بديل طبيعي و انساني ايران، جا دارد چايگاه مردم سالاري ديني در سير تحقق و تكامل اين الگو و سرانجام ايجاد تمدن مورد نظر مورد كنكاش قرار گيرد.سؤال محوري اين مقاله نيز معطوف به نقش نظام سياسي جديد و موجود مستقر در جمهوري اسلامي ايران در نيل به اهداف ترسيمي اين الگوست.روشي كه در اين مقاله مورد استفاده قرار گرفته است تركيبي توصيفي- علي و با نگاهي تمدني در رهيافت هاي گوناگون در نظام هاي مردم سالار است كه با كاربست رهيافت هستي شناختي پيرامون ظرفيت ها و مؤلفه هاي شكل دهنده تمدن ايراني- اسلامي در نظام مردم سالاري ديني كنكاش و پردازش مي شود.هسته مركزي اين رهيافت را تمدن برآمده از تحقق الگوي ايراني- اسلامي پيشرفت و مشاركت وسيع و مؤثر مردم در تعيين سرنوشت شكل مي دهند. اين پديده به نوبه خود روابط و مناسبات انساني و كاركردهاي مشروعيت آفرين نظام جمهوري اسلامي ايران را ساماندهي و ارتقا، مي بخشد. تحقق الگوي فوق و تمدني را به نمايش مي گذارد كه با خصايص عام ساير تمدنها و جوامع پيشرفته همانند نظم، امنيت و عقلانيت مشترك است.