نگاه پويايي‌ شناسانه به عوامل موجد فقر در جمهوري اسلامي ايران

اهميت فقر و مبارزه با آن به‌ اندازه‏اي است كه كاهش فقر به‌عنوان اولين هدف در اهداف توسعه هزاره (MDGs) و اهداف توسعه پايدار سازمان ملل (SDGs) مطرح شده است. از اين‌رو شناخت عوامل مؤثر بر فقر و مكانيسم تأثيرگذاري اين عوامل لازم و ضروري است. هدف از اين پژوهش، شناسايي عوامل مؤثر بر فقر در جمهوري اسلامي ايران و تحليل پوياي مكانيسم‏ هاي تعاملي عوامل موجد فقر در جمهوري اسلامي ايران است. اين مطالعه بر اين موضوع تأكيد دارد كه شناخت عوامل مؤثر بر فقر و مكانيسم تأثير اين عوامل مي‏تواند تأثير قابل‌توجهي بر كاهش فقر داشته باشد. مطالعه در چهارچوب استراتژي تحقيقات كيفي و براساس روش تحليل تماتيك انجام شده است. اطلاعات ميداني از طريق مصاحبه ‏هاي عميق و نيمه‏ ساختاريافته با 20 خبره آشنا به موضوع در سال 1401 گردآوري شده و نمونه ‏گيري به‌صورت هدفمند و با روش گلوله ‏برفي انجام گرفته و تا حد اشباع نظري پيش رفته است. نتايج نشان مي‏دهد عوامل مؤثر بر فقر در قالب چهار تم اصلي ساختار سياسي، ساختار فرهنگي، ساختار توليد و ساختار آموزش قرار دارد. درنهايت با استفاده از نگاهي پويايي‏ شناسانه و رويكرد پويايي سيستم كيفي، روابط علي بين عوامل شناسايي شده و راهكارهاي غلبه بر آن‌ها پيشنهاد شده است