رهيافت‌هاي رشد مدارانه با تأكيد بر قانون حمايت از اطفال و نوجوانان ايران و رسيدگي به تخلفات اطفال افغانستان

در سال‌هاي اخير نظريات متعددي در حوزه پيشگيري از جرم به‌منظور كاهش ميزان جرائم از سوي انديشمندان اين حوزه مطرح‌شده است. ماهيت اصلي جرم‌شناسي رشد مدار مبتني بر مطالعه جرم در بستر زندگي هر فرد است. اين نوع جرم‌شناسي با رويكردي پيشگيرانه، به دنبال شناسايي عوامل مؤثر بر بزهكاري كودكان و نوجوانان است و با تقويت عوامل حمايت‌كننده رفتارهاي اجتماعي، از ناسازگاري، انحراف و اعمال مجرمانه توسط آنان جلوگيري به عمل‌آورده است. از سوي ديگر، جرم‌شناسي رشد مدار با رويكرد پيشگيرانه همواره تلاش نموده است تا افراد را در معرض عوامل مثبت قرار داده و عوامل منفي و خطرناك را كاهش دهد. به‌طوركلي، عوامل عنوان‌شده را مي‌توان هم به‌نوعي عامل خطر و هم عامل پيشگيري و زمينه رشد كودكان و نوجوان دانست. ازاين‌رو، در راستاي قانون حمايت از اطفال و نوجوانان، اين پژوهش تلاش نموده است تا با بهره‌گيري از روش تحليلي _ توصيفي، علاوه بر شناخت عوامل پيشگيري رشد مدار، ميزان انطباق نظام جرم شناختي حاكم بر قانون ايران و افغانستان بر رهيافت‌هاي رشد مدار را مشخص نمايد.