«حقوق نوعي عقلي»، تأملي بر اشراق معنويِ سازگار با طبيعت اشياء، چون مبناي اعتبار حقوق

انديشة لوئي لوفور را بايد نماد تعامل متافيزيك و واقعيت دانست؛ دوگانه‌‌اي كه در لسان لوفور، تعبير ديگري، يعني حقوق طبيعي و حقوق نوعي را پيدا مي‌‌كند. حقوق طبيعي لوفور اعتبار خود را از عقلانيت سنتي كه مبتني بر حكمت خالده است، أخذ كرده است؛ عقلانيتي كه مي‌‌توان اشراق روحاني يا معنوي را ذاتي آن دانست. بنابراين، اشراق لوفور را نبايد به‌‌مانند اشراق فيلسوفاني چون پترازيسكي و ژني، اشراقي تجربي تلقي كرد. اما، حقوق نوعي لوفور، نماد تجربه‌‌اي تكاملي است و ازاين‌‌منظر، بايد مبناي آن را در طبيعت اشياي ارسطويي جست‌وجو كرد. به‌‌نظر مي‌‌رسد اين حقوق نوعي، كاركرد عيني كردن يا آبژكتيو كردن عقلانيت سنتي را، در تفكر حقوقي لوفور، ايفاء مي‌‌كند. با‌‌وجوداين، مي‌‌دانيم كه سنت‌‌گراياني چون گنون، گذار از فقه كاتوليك به پروتستانيسم را، به‌‌معناي عبور از عقلانيت سنتي تلقي مي‌‌كنند و بنابراين و به‌‌طريق‌‌اولي، جايگاهي براي طبيعت اشياء، جهت تعامل و سنتز با عقلانيت سنتي قائل نمي‌‌شوند. پرسش اين است كه چگونه لوفور با‌‌وجود تأكيد بر عقلانيت سنتي، به تعامل پيش‌‌گفته مي‌‌انديشد و اين تعامل را چگونه محقق مي‌‌گرداند؟ به‌‌نظر مي‌‌رسد دستاورد لوفور از اين تأكيد، چيزي جز جلوگيري از تحميل سير قهقرايي در روند پيشرفت تكاملي حقوق در ساختار اجتماعي نيست