كنترل بحران كوويد-19 با تاكيد بر نوآوري هاي اجتماعي بر اساس مشاركت‌هاي مردمي

بحران حادثه اي است كه در اثر رخدادها و عملكردهاي طبيعي و انساني به طور ناگهاني به وجود مي آيد و سختي و خسارت را به يك مجموعه يا جامعه ي انساني وارد مي كند و بر طرف كردن آن نياز به اقدامات و عمليات اضطراري و فوق العاده دارد. البته اين اقدامات نيز وابسته به شناسايي بحران و آگاهي رساني در زمان مناسب مي باشد. استفاده از مشاركت هاي اجتماعي يكي از راهكارهاي سودمند براي دستيابي به اين هدف است كه در صورت آميختن ايده هاي نوين در قالب همكاري هاي مختلف، مفهومي جديدي به نام نوآوري اجتماعي از آن به دست خواهد آمد. اين مطالعه در پي شناسايي ابعاد نوآوري اجتماعي بر اساس مشاركت هاي مردمي در زمان وقوع بحران كوويد-19 مي باشد. اين تحقيق داراي اهداف كاربردي بوده كه استراتژي داده بنياد بصورت كيفي در آن مورد استفاده قرار گرفته است. در اين پژوهش، خبرگان جامعه آماري از وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشكي انتخاب شدند. روش تحليل اكتشافي نيز براي شناسايي عوامل موثر در نوآوري اجتماعي مورد استفاده قرار گرفته است. بر اساس تحليل داده هاي پژوهش مقوله هاي: اثر بخشي مشاركت هاي مردمي، سرمايه گذاري براي جلب مشاركت، توانايي مديريت، توانايي شبكه سازي، توانايي سياستگذاري كلي، زيرساخت هاي فرهنگي و آموزشي لازم، وجود سازمان هاي توانمند قانوني براي رفع مشكلات اجرايي، تسهيل هماهنگي ها، كنترل، مهار و كاهش اثرات بحران به عنوان هشت عامل اصلي در نوآوري اجتماعي مبتني بر مشاركت هاي مردمي و دولت شناسايي گرديدند. پاندمي كويد-19 ثابت كرد كه نهادهاي دولتي و ساختارسيستم سلامت در تمامي كشورها براي پاسخگويي به چنين بحران گسترده اي فاقد كفايت لازم مي باشند. نتايج حاصل از اين تحقيق سياست گذران را قادر مي سازد با جلب مشاركت هاي مردمي، الگويي براي نوآوري اجتماعي در راستاي حفظ و تامين سلامت جامعه بويژه در شرايط بحران داشته باشند.