واكاوي الگوي علي معيارهاي ارتقاء سطح گردشگري در بافت‌هاي تاريخي شهر تبريز با استفاده از تكنيك ديمتل فازي

امروزه توجه به گردشگري بافت هاي تاريخي در راستاي ارتقا پيشرفت اقتصادي - اجتماعي و شناساندن ارزش هاي تاريخي و هويت فرهنگي هر منطقه بسيار مهم تشخيص داده‌ شده است. از اين‌رو اين پژوهش با هدف شناسايي الگوي علّي معيارهاي ارتقاء سطح گردشگري در بافت تاريخي شهر تبريز نگاشته شد. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر روش توصيفي- تحليلي مي‌باشد، جامعه آماري پژوهش را خبرگان بالغ‌بر 6 نفر و كارشناسان (كارمندان شهردار و مديران شهرداري) كه برابر با 9 نفر تشكيل مي‌دادند كه مجموع آن‌ها برابر با 15 نفر بود كه به‌صورت نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند. جمع‌آوري اطلاعات موردنياز در اين پژوهش با استفاده از روش كتابخانه اي و ميداني انجام پذيرفته و در جهت تحليل داده هاي پژوهش از تكنيك ديمتل فازي استفاده ‌شده است. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان داد كه از بين معيارهاي شناسايي‌شده معيار عناصر اوليه به‌عنوان تأثيرگذارترين معيار و همچنين به‌عنوان بااهميت‌ترين معيار در جهت ارتقاء گردشگري بافت تاريخي شهر تبريز شناسايي شد. از ديگر نتايج حاصل ‌شده در اين پژوهش مي توان به ارائه الگوي علّي هر يك از زيرمعيارها اشاره نمود، از بين زيرمعيارهاي عناصر اوليه، معيار تاريخي، از بين زيرمعيارهاي مربوط به عناصر ثانويه، تسهيلات اقامتي و از بين زيرمعيارهاي فضاي مطلوب گردشگري زيرمعيار عملكرد به‌عنوان تأثيرگذارترين زيرمعيار شناسايي شدند.