سنجش عوامل موثر بر كيفيت زندگي در مناطق اسكان غير رسمي كلان شهر تبريز

شهرنشيني شتابان مشكلاتي را در جنبه‌هاي مختلف براي شهروندان و مديران شهري به وجود آورد كه لزوم اتخاذ راهكارها و رويكردهايي براي بهبود شرايط را متذكر مي‌شد. در اين ميان مفهوم كيفيت زندگي براي ارزيابي اين وضعيت در شهرها سر برآورد. كيفيت زندگي به‌عنوان يك مفهوم چندبعدي در ابعاد اقتصادي، اجتماعي، كالبدي و ... در سطوح و مقياس‌هاي متفاوتي مورد بحث و بهره‌گيري قرارگرفته است. در اين پژوهش كه با هدف سنجش كيفيت زندگي در سكونتگاه‌هاي غيررسمي شهر تبريز انجام‌شده است از روش پيمايشي براي اين هدف بهره‌گيري شده است. مي‌توان گفت كه رويكرد ذهني كيفيت زندگي بر اين پژوهش حاكم است كه رضايت و نظر ذهني ساكنان مبناي كار قرارگرفته است. از آزمون T تك نمونه‌اي و تحليل مسير براي تحليل داده‌ها استفاده‌شده است. نتايج نشانگر اين است كه ميانگين همه ابعاد كيفيت زندگي پايين تر از متوسط مي‌باشد و تنها عامل اجتماعي- فرهنگي بالاتر از ميانگين برآورد شده است. همچنين ميانگين كيفيت زندگي كل با 2.82، پايين تر از ميانگين برآورد شده است كه نشان‌دهنده كيفيت پايين زندگي در اين محلات مي‌باشد. بر اساس تحليل مسير انجام‌شده، بعد اقتصادي با 0.685 بيشترين تأثير را بر كيفيت زندگي در اين محلات دارد. لازم است هرگونه برنامه‌ريزي براي اين محلات با درنظرگرفتن ابعاد و جنبه‌هاي مختلف انجام گيرد تا از اثربخشي قابل قبولي برخوردار باشد.