تحليل پراكنش كاربري هاي اراضي بر پايۀ عدالت فضايي و الگوي شهر ياد گيرنده (مورد مطالعه: شهرزنجان)

شهريادگيرنده به‌عنوان يكي از استراتژي‌هاي نوين در برنامه‌ريزي‌شهري، با بهره‌گيري از مفهوم يادگيري‌مادام‌العمر، جوامع شهري را براي رويارويي با چنين چالش‌هايي مجهز مي‌سازد. چنين رويكردي با محور قراردادن كاربري‌هاي‌يادگيرنده، مناسب‌ترين مدرسه براي تقويت يادگيري در شهرها ‌مي باشد. در همين راستا، پژوهش حاضر به بررسي و ارزيابي پراكنش كاربري هاي يادگيرنده از منظر عدالت فضايي براي تحقق رويكرد شهريادگيرنده در شهرزنجان اختصاص دارد؛ و هدف اصلي آن، پي بردن به تعادل و توازن فضايي در توزيع كاربري هاي يادگيرنده شهرزنجان، براي توسعۀ رويكرد شهريادگيرنده مي باشد. روش پژوهش توصيفي–تحليلي و نحوۀ گردآوري داده‌ها، كتابخانه‌اي-اسنادي است. جهت تجزيه‌و تحليل يافته‌ها، از دو شاخص ظرفيت و عدالت‌اجتماعي در چارچوب مقايسۀ سرانه و سطوح مطلوب، تكنيك ميانگين نزديك‌ترين همسايگي و آنتروپي بهره گرفته شده است. نتايج حاصل از تجزيه‌وتحليل نحوۀ توزيع كاربري‌هاي يادگيرنده در وضع موجود، حاكي از آن است كه توزيع و پراكنش اين كاربري‌ها در سطح شهر، به‌صورت متمركز و خوشه‌اي بوده و با عدم تعادلات فضايي همراه است. به‌طوريكه اختلافات كمي و كيفي بسيار بالايي را ميان مناطق سه‌گانۀ‌شهري به‌ويژه حواشي شرقي منطقۀ‌دو نشان مي‌دهند. چنين مسئله‌اي توسعۀ رويكرد شهر يادگيرنده در شهرزنجان را با مشكل روبه‌رو ساخته و موجب تمركز اين خدمات در مركز شهر و كمبود‌شان در نواحي پيراموني شده است. به‌طوريكه نابرابري‌هاي عميقي ميان نواحي مسكوني شهر به‌وجود آمده است. در همين‌راستا نتايج تحقيق، پيشنهاداتي را جهت سازماندهي مجدد كاربري‌هاي يادگيرنده، به منظور برقراري رويكرد عدالت‌فضايي در سطح شهر، ارائه مي‌دهد.