نقش اجتناب شناختي و دشواري‌هاي بين‌فردي در پيش‌بيني كيفيت زندگي بيماران مبتلا به ويتيليگو با ميانجيگري شرم دروني‌شده

زمينه و هدف: ويتيليگو به‌عنوان يكي از شايع ترين اختلالات توليد رنگدانه اي پوست، پيامدهاي رواني ـ اجتماعي قابل‌توجهي براي بيماران به همراه دارد؛ لذا كشف مسيرها و متغيرهاي تأثيرگذار بر سلامت روان در اين افراد مهم است. پژوهش حاضر با هدف مطالعه‌ نقش واسطه‌اي شرم دروني‌شده در رابطه بين اجتناب شناختي و دشواري هاي بين فردي در پيش بيني كيفيت زندگي بيماران مبتلا به ويتيليگو انجام گرفت.روش اجرا: پژوهش از نوع توصيفي ـ همبستگي بود. جامعه آماري شامل تمام بيماران مبتلا به ويتيليگو بيمارستان رازي تهران بودند كه 170 نفر به روش هدفمند براساس معيارهاي ورود انتخاب و وارد مطالعه شدند. از پرسش‌نامه هاي اجتناب شناختي سكستون و داگاس، مشكلات بين فردي بارخام، كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني و شرم دروني‌شده كوك استفاده شد. تجزيه و تحليل داده ها با آزمون ضريب همبستگي پيرسون، تحليل رگرسيون و تحليل مسير با استفاده از نسخه 26 نرم‌افزار SPSS و PLS انجام شد. يافته ها: براساس نتايج متغير شرم دروني در ارتباط بين مشكلات بين فردي با كيفيت زندگي به‌عنوان يك متغير ميانجي نسبي شناخته شد؛ اما در مسير بين اجتناب شناختي با كيفيت زندگي اثري نشان نداده و مسير اجتناب شناختي با كيفيت زندگي و شرم دروني به‌عنوان متغير ميانجي در سطح معني‌داري كمتر از 0.05 معني‌دار نبود.نتيجه گيري: متخصصان سلامت روان مي‌توانند در مداخلات با درنظرگرفتن نقش شرم دروني بين عوامل بررسي‌شده، نقش مهمي در كمك به بيماران ويتيليگو براي عبور از چالش‌ها، بهبود وضعيت سلامت روان و بهزيستي ايفا كنند.