بيان و تخليص فاكتور رشد مشتق از پلاكت و ارزيابي عملكرد آن در اتصال به فيبرينوژن

فرآيند ترميم زخم، يك فرآيند پيچيده و پويا است كه انواع سلول ها و مسيرهاي متابوليكي را مختلف را درگير مي كند. اين فرآيند از سه فاز التهابي، تكثير سلولي و بازسازي بافتي تشكيل شده است. بهبود موفقيت آميز زخم به تنظيم دقيق و هماهنگي بين عوامل درگير بستگي دارد. تا سال هاي اخير استراتژي درمان هاي زخم هاي مزمن به آماده سازي زخم، برداشتن بافت نكروزه شده، كنترل عفونت و التهاب محدود مي شد اما اخيرا استفاده از فاكتورهاي رشد در جهت تسريع روند درماني و بهبود زخم تاييد شده اند. از اولين انواع فاكتورهاي رشد نوتركيب كه در درمان زخم هاي ديابتي به تاييد رسيده است، فاكتور رشد نوتركيب انساني PDGF-BB مي‌باشد. مطالعات مختلف گزارش كرده است كه PDGF به عنوان يك واسطه ي مهم در بهبود زخم در تسريع بهبودي، بهبود التهاب، تكثير سلولي، رگزايي و بازسازي بافت كمك مي كند. در اين مطالعه، توالي ژن PDGF-B انساني، جهت كلون كردن در وكتور بياني pET 21(a+) قرار گرفت و سپس براي بيان آن در ميزبان E.coli shuffle تحت پروموتور T7 وارد شد. خالص سازي پس از بيان با استفاده از ستون نيكل آگارز انجام شد و جهت بررسي فعاليت پروتئين تخليص شده، آزمايش هاي تكثير سلولي، مهاجرت و اتصال به پروتئين ماتريكس خارج سلولي بررسي شد. نتايج حاصل از اين مطالعه نشان داد كه نوع ديمر PDGF بيان و تخليص شده در ميزبان باكتريايي احتمالا بدليل حفظ ساختار فولد شده صحيح، داراي هر دو فعاليت اصلي يعني تكثير سلولي بدليل اتصال فعال به گيرنده سلولي و همچنين قابليت اتصال به فيبرينوژن را حفظ كرده است.