مقايسه‌ ميزان سمان باقيمانده اطراف مارژين روكش‌هاي سمان شونده ايمپلنت با استفاده از دو روش سمان كردن خارج دهاني و روش سمان كردن رايج

سابقه وهدف: استفاده از سمان گذاري براي اتصال روكش به ايمپلنت به دلايل مختلف ازجمله مزيت هاي باليني و حفظ زيبايي استفاده وسيعتري پيدا كرده است. با اين وجود پروتزهاي سمان شونده داراي معايبي همچون احتمال سمان اضافي و نشت آن به بافت هاي اطراف ايمپلنت، و در نتيجه ايجاد عوارض التهابي در اين بافت ها مي باشد. استفاده از تكنيك سمان گذاري خارج دهاني مي تواند سمان اضافي را به حداقل برساند. بر اين اساس در مطالعه آزمايشگاهي حاضر دو روش خارج دهاني (PIA (Putty Index Analogue و LBA (Light Body) و متد رايج سمان كردن داخل دهاني از نظر نشت مقادير سمان اضافي هنگام قرار دهي روكش بر روي ايمپلنت مدل با يكديگر مقايسه گرديد.مواد و روش ها: در اين مطالعه تجربي- آزمايشگاهي، ابتدا 30 فريم زيركونيا روي سه مجموعه اباتمنت-آنالوگ براي سه گروه مورد مطالعه ساخته شدند. گروه كنترل كه بر اساس سمان كردن رايج داخل دهاني انجام گرفت. گروه LBA كه در آن از يك لايت بادي سيليكون تراكمي استفاده گرديد. گروه PIA كه از يك پوتي سيليكوني به منظور سمان گذاري استفاده شد. در هر گروه پس از انجام سمان گذاري، سمان اضافي اطراف حد فاصل محل اتصال اباتمنت-روكش به صورت دستي و با استفاده از اسكيلر دندانپزشكي برداشته و با ترازوي ديجيتال با دقت ±0.01 mg توزين شد.يافته ها: مقادير سمان اضافي در گروه كنترل 13/07± 85/23ميلي گرم، در گروه  5   LBA mg 0/55 ± 1/70   و در گروه PTA mg 1/45 ± 7/11  گزارش گرديد. ميانگين وزني سمان اضافي در گروه LBA و گروه PTA از مقادير كمتري نسبت به گروه كنترل برخوردار بودند(هر دو گروه با 0/001 P). اين در حالي است كه ميانگين وزني سمان اضافي در گروه LBA تفاوت معناداري با گروه PTA نداشت. (0/265 = P).نتيجه‌گيري: تكنيك هاي سمان گذاري خارج دهاني PIA و LBA در مقايسه با تكنيك سمان گذاري معمول در رستوريشن هاي مبتني بر ايمپلنت منجر به كاهش قابل توجه سمان اضافي شدند.