مقايسه بهره‌وري و راندمان مصرف آب آبياري در اراضي با شبكه آبياري سنتي تحت مديريت ميراب و اراضي يكپارچه و نوسازي شده

بررسي هاي تاريخي نشان مي دهد كه توزيع آب سنتي با ميراب تا حدي در توزيع عادلانه آب موثر اما محدوديت هايي از نظر كارايي و بهره وري دارد.در حالي كه در شبكه هاي مدرن مي توان با بكارگيري فناوري و زيرساخت هاي پيشرفته براي بهينه سازي تخصيص و توزيع آب تلاش نمود. البته اجراي شبكه آبياري مدرن با وجود هزينه بسيار زياد براي اجراي آن، لزوما به معني موفق بودن آن در عمليات محوله نبوده و مي بايست عملكرد آن توسط متخصصان اين امر مورد ارزيابي و تحليل قرار گيرد. از اين رو در اين پژوهش به مقايسه بهره‌وري مصرف آب در دو روستاي شاهكوه سفلي گرگان با شبكه آبياري سنتي (تحت مديريت ميراب) و روستاي محمدآباد گرگان با شبكه آبياري نوسازي شده و اراضي يكپارچه شده، پرداخته شده است. داده‌هاي مورد نياز در اين بخش، شامل پرسشنامه و اندازه‌گيري‌هاي ميداني دبي آب در شبكه بود كه نهايتا به كمك اين داده‌ها، بهره‌وري آب در مزارع محاسبه گرديد. شاخص‌هاي بهره‌وري، شامل عملكرد به ازاي واحد حجم آب (CPD)، و شاخص‌هاي بهره‌وري اقتصادي شامل، سود ناخالص به ازاي واحد حجم آب(BPD) و سود خالص به ازاي واحد حجم آب (NBPD)، محاسبه گرديد. براساس نتايج به دست آمده، مشخص شد كه ميانگين شاخص CPD برحسب وزن تر، BPD و NPBD به‌ترتيب در روستاي شاهكوه سفلي، 7.54 (كيلوگرم برمترمكعب)، 12425، 10427 (تومان بر متـرمكـعب) و در روستاي محمدآبادگرگان، به‌ترتيب 0.41 (كيلوگرم برمترمكعب)، 1510، 918 (تومان بر مترمكعب)بدست آمده است. بنابراين علي رغم انتظار، در روستاي شاهكوه سفلي، با وجود شبكه سنتي مديريت توزيع آب، بهره‌وري بيشتري حاصل شده است.