شناسايي رخساره‌هاي ژئومورفولوژي غرب استان تهران( مطالعه موردي: شهرستان ملارد)

چشم‌اندازهاي ژئومورفولوژي پايه و اساس بررسي هاي منابع طبيعي حوزه‌هاي آبخيز به شمار مي‌رود. در اين پژوهش، منطقه ملارد با روند ژئومورفولوژيكي متنوع از كوهستان تا دشت‌سر انتخاب گرديد تا با استفاده از نقشه‌هاي زمين‌شناسي، عكس هوايي و تصاوير ماهواره‌اي و بازديدهاي ميداني رخسارهاي ژئومورفولوژي آن شناسايي و تفكيك گردد. نتايج نشان مي‌دهد منطقۀ مورد مطالعه از نظر ژئومورفولوژي از واحد كوهستان(كوه و تپه ماهور) و دشت‌سر (تيپ‌هاي دشت‌سر فرسايشي و پوشيده) تشكيل شده است. واحد كوهستان 28 درصد از منطقه موردمطالعه را تشكيل مي‌دهد كه شامل كوه‌ها و تپه‌هايي مشتمل بر مجموعه ائوسن مياني، مجموعه سنگ‌هاي ائوسن بالايي (بخش‌هاي پائيني، مياني و بالايي) و اليگوسن و تپه ماهورهاي پليوسن مي‌باشد. واحد ژئومرفولوژي دشت‌سر در منطقه موردمطالعه داراي وسعتي برابر 50384.71 هكتار كه 72 ‌درصد سطح عرصه را به خود اختصاص داده است. در منطقه موردمطالعه تيپ دشت‌سر فرسايشي داراي 2 رخساره، تيپ دشت‌سر اپانداژ 2 رخساره و تيپ دشت‌سر پوشيده 16 رخساره مي‌باشد. در تيپ دشت-سر پوشيده در تمامي رخساره‌ها فرسايش بادي غالب بوده و بيش‌ترين مساحت منطقه در اين تيپ از مناطق مسكوني، اراضي مرتعي و كشاورزي رها شده (56%) تشكيل شده است. از نطر رخساره نيز بيش‌ترين مساحت شامل دشت ريگي ريز و متوسط دانه با تراكم كم تا متوسط و اراضي كشاورزي مي‌باشد. با استفاده از كليه مطالعات منابع پايه يا فيزيكي و مطالعات اجتماعي – اقتصادي كه مجموعاً تحت عنوان منابع بيوفيزيكي از آن نام برده مي‌شود، نسبت به برنامه‌ريزي در جهت مقابله با بيابان‌زايي در هر يك از رخساره‌هاي ژئومرفولوژي اقدام خواهد شد.