تحليل الگوي دفاعي مقام معظم رهبري(آرمان گرايي واقع بين) با استفاده از مكتب سازه‌انگاري و نوواقع‌گرايي در روابط بين الملل

امنيت، چارچوب، پايه اصلي و عنصري ضروري براي توسعه پايدار است. آنچه مبرهن است، رسيدن به امنيتي پايدار الگويي خاص را مي‌طلبد. ايران طي چهل سال اخير توانسته است در ابعاد مختلف با تهديداتي كه به اشكال متنوع با آن رو به رو بوده است؛ مقابله كند و زير سايۀ امنيت در مسير توسعه قرار گيرد. بعد از پايان جنگ تحميلي و رحلت امام خميني، بنيان‌گذار انقلاب اسلامي ايران، نه تنها تهديدات و فشارهاي دشمنان انقلاب اسلامي كاهش نيافت بلكه شيوه‌ ي مخالفان ايران اسلامي پيچيده‌تر گرديد. با اين حال، كشور ايران همچنان توانسته است استقلال خود را حفظ نمايد و به عنوان يك بازيگر قدرتمند در منطقه ايفاي نقش كند. سوال اين است كه چه ساختارها و تفكراتي در حوزه مباحث دفاعي باعث شده‌اند اين تهديدات خنثي گردند؟ و مهم‌ترين مباني دفاعي ايران چيست؟ اين پژوهش بر آن است به بررسي الگوي دفاعي مقام معظم رهبري تحت عنوان آرمان گرايي واقع بين، بپردازد و چگونگي تحقق اين سطح از امنيت را بررسي نمايد. تحقيق حاضر الگوهاي دفاعي(آرمان گرايي واقع بين) رهبر انقلاب را در رسيدن به امنيت پايدار ايران از منظر مكاتب سازه‌انگارانه و نوواقع‌گرايانه، به عنوان فرضيه طرح مي‌كند و تركيبي از رويكردهاي استفهامي- تفسيري و كيفي- تفسيري را به عنوان روش پژوهش به كار مي‌گيرد.