پيش‌را‌ن‌ها و پس‌ران‌هاي كنش‌ورزي قومي (مورد مطالعه: بختياري‌هاي ساكن شهر دزفول)

مسئله‌مندشدن كنش‌ورزي قومي، ترجيحات طايفه‌اي و تعصبات قومي، همواره يكي از موضوعات مورد بحث در ايران بوده است. ازاين‌رو، پژوهش حاضر درصدد شناسايي پيش‌ران‌ها و پس‌ران‌هاي كنش‌ورزي قومي و كشف دلالت‌هاي معنايي آن است. مشاركت‌كنندگان اين پژوهش كه با استفاده از روش پديدارشناسي تفسيري انجام شده است، بختياري‌هاي ساكن شهر دزفول در استان خوزستان بودند كه ۱۸ نفر از آن‌ها با روش نمونه‌گيري هدفمند و بر اساس معيار اشباع نظري انتخاب شدند. داده‌هاي تحقيق با استفاده از تكنيك مصاحبۀ عميق گردآوري شد و تحليل آن از طريق تكنيك تحليل مضمون انجام گرفت. بر پايۀ يافته‌ها، پيش‌ران‌هاي كنش‌ورزي قومي شامل «قطبي‌شدگي سياسي، بسامدگرايي قومي، هم‌آيندي چالش‌هاي فرهنگي، قوم‌گرايي سازماني، احساس تبعيض قومي، قوم‌گرايي فضايي كالبدي، ابزاري‌شدن قوميت و جامعه‌پذيري قوم‌گرايانه» و پس‌ران‌هاي اين كنش‌ورزي شامل «مراودات فرهنگي، ديگرپذيري، ارتباطات اجتماعي درهم‌تنيده، حكمراني مطلوب و بهبود كيفيت زندگي» بوده است. به‌طوركلي، مي‌توان گفت نقش ناسازوارۀ اين گونۀ فرهنگي بر الگوهاي كنش‌ورزي و مشاركت سياسي شهروندان، به‌ويژه در انتخابات مجلس شوراي اسلامي نمود آشكارتري دارد و پيامد آن در عرصۀ سياست، اخلال در روند تصميم‌گيري عقلاني-استدلالي انتخاب‌كنندگان و درنتيجه اخلال يا تضعيف نهاد تصميم‌سازي در سطح ملّي است. تقليل و تضعيف اين الگوي كنش‌ورزي، در گرو ايجاد بسترهايي است كه در آن كنش‌هاي عقلاني به منصۀ ظهور برسد.