پيشامدها، پيامدها و راهبردهاي كنش‌گري كودك‌همسري مبتني بر فراتحليل كيفي

كودك‌همسري يكي از آسيب‌هاي اجتماعي حوزۀ كودكان در دهه‌هاي اخير است. بااين‌حال، نگاهي جامع به اين مسئله در مطالعات كمتر به چشم مي‌خورد و اين مقاله تبيين پيشايندها، پيامدها و استراتژي‌هاي كنشگري كودك‌همسري را مدنظر دارد. در اين تحقيق كيفي، ضمن مرور نظام‌مند ادبيات پژوهشي شامل ۲۶ منبع فارسي و لاتين، داده‌ها گردآوري و با روش فراتحليل كيفي و استفاده از دستورالعمل PRISMA مورد تحليل قرار گرفته است. با توجه ‌به تحليل داده‌ها، پيشايندهاي كودك‌همسري از چهار جنبۀ اجتماعي-اقتصادي، فرهنگي، روان‌شناختي و آموزشي قابل‌تبيين هستند. پيامدهاي كودك‌همسري نيز در قالب چهار دسته عوامل مرتبط با سلامت جسمي، پيامدهاي اجتماعي، خانوادگي، روحي و رواني ساختاردهي شده‌اند. استراتژي‌هاي كنشگري افراد نيز در دو دستۀ منفعلانه و فعالانه قرار گرفته‌اند. استراتژي‌هاي منفعلانه مواردي همچون بي‌تفاوتي نسبت به زندگي مشترك، خروج از رابطه، خودآزاري و انزواطلبي است؛ درحالي‌كه استراتژي‌هاي فعالانه مواردي مانند اقدامات تلافي‌جويانه، مشاوره‌گرفتن، درمان پزشكي، خشونت عليه كودكان و خودكشي را دربرگرفته است. با توجه به يافته‌ها، اتخاذ رويكردي جامع و چندوجهي براي مقابله با كودك‌همسري شامل تلاش براي رفع پيشايندهاي كودك‌همسري، حمايت از قربانيان و توانمندسازي آن‌ها براي كنشگري فعال ضروري است. همچنين، با ارتقاي آگاهي عمومي، زمينه براي تغيير نگرش‌ها در مورد كودك‌همسري فراهم و با همكاري بين‌بخشي و تدوين قوانين و سياست‌هاي مؤثر، آثار زيان‌بار اين پديده از چهره جامعه زدوده مي‌شود.