پردازش معناشناختي واژه‌هاي گفتاري در نوجوانان مبتلا به فلج مغزي: شواهدي از آزمون انطباق واژه با تصوير

هدف پژوهش حاضر ارزيابي پردازش معناشناختي واژه‏هاي گفتاري (اسم ‏ها) در نوجوانان مبتلا به فلج مغزي و مقايسۀ آن با نوجوانان سالم بوده است. بدين منظور، 30 نوجوان مبتلا به فلج مغزي 10 تا 15 ساله به روش نمونه‏گيري در دسترس براي پژوهش انتخاب شدند كه عارضۀ همۀ آن‌ها از نوع اسپاستيك بود. براي گروه كنترل، 30 نوجوانان سالم مطابق با جنسيت، سن و تحصيلات نوجوانان مبتلا به فلج مغزي انتخاب شدند. در اين پژوهش متغيرهاي مستقل و وابسته به ترتيب عارضۀ فلج مغزي و نمرات كسب‏شدۀ آزمودني‏ها در آزمون واژه‏هاي گفتاري بود. متغيرهاي كنترل نيز جنسيت، سن و تحصيلات را دربرمي‏گرفت. براي گروه كنترل، 30 نوجوانان سالم مطابق با جنسيت، سن و تحصيلات نوجوانان مبتلا به فلج مغزي انتخاب شدند. جهت ارزيابي آزمودني‏ها، از آزمون (47) انطباق واژۀ گفتاري با تصوير (پالپا) استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه مهارت نوجوانان مبتلا به فلج مغزي از نوع اسپاستيك در واژه‏هاي گفتاري به‌طور معناداري نسبت به همتايان سالم ضعيف‏تر است. همچنين، الگوي رشد واژه‏هاي گفتاري نوجوانان مبتلا به فلج مغزي از نوع اسپاستيك نسبت به همتايان سالم دچار تأخير است. علاوه‏براين، تحليل داده‏ها مشخص كرد نوجوانان مبتلا به فلج مغزي از نوع اسپاستيك در پردازش واژه‏هاي گفتاري دچار اختلال در شبكۀ واژگاني و اختلال ادراكي هستند، اما اختلال ادراكي آن‌ها به مراتب بيشتر است.