بررسي روانشناختي نگرش و انگيزش دانشجويان رشتۀ زبان و ادبيات فارسي نسبت به رشتۀ تحصيلي و آيندۀ شغلي

يكي از اهداف مهم نظام آموزش عالي تربيت نيروهاي متخصص به منظور تأمين نيازهاي جامعه  است. انتخاب رشتۀ آگاهانه دانشجويان در رسيدن به اين هدف مؤثر مي‌باشد و لازمۀ ايجاد انگيزش، نگرش مثبت دانشجويان نسبت به رشتۀ تحصيلي و آيندۀ شغلي‌شان است. هدف پژوهش تلفيقي (كمّي-كيفي) حاضر بررسي انواع انگيزش و نگرش دانشجويان رشتۀ زبان و ادبيات فارسي نسبت به رشتۀ تحصيلي و آيندۀ شغلي‌شان است. بدين‌منظور 200 دانشجو در سه مقطع كارشناسي، كارشناسي ارشد و دكتري رشتۀ زبان و ادبيات فارسي به پرسشنامۀ نگرش به رشتۀ تحصيلي و آيندۀ شغلي و سه سؤال كيفي در مورد مزايا و موانع رشتۀ زبان و ادبيات فارسي و ميزان رضايت از روش تدريس مدرسان خود در اين رشته پاسخ دادند. نتايج حاصل از تحليل داده‌ها و تطبيق آن با ابعاد پيوستار دوگانۀ انگيزش نشان داد كه نگرش دانشجويان نسبت به رشتۀ تحصيلي و آيندۀ شغلي خود به طور كلي متوسط است، اما تفاوت معناداري ميان نوع نگرش دانشجويان در مقاطع گوناگون تحصيلي وجود دارد؛ به صورتي كه دانشجويان مقطع كارشناسي نگرش مثبت‌تري نسبت به دانشجويان مقطع دكتري دارند. به نظر مي‌رسد اين نوع از نگرش موجب بروز ‌انگيزش منفعل در دانشجويان براي پيشرفت شده و اگر اقدامات لازم براي اصلاح نگرش آنان انجام نشود، ممكن است نوع انگيزش آنان از انگيزش فعال به بي‌انگيزگي فعال و يا منفعل تغيير وضعيت دهد. به همين منظور نگارندگان پيشنهادهايي مانند تغيير در برنامۀ درسي و افزودن واحدهاي عملي و كاربردي، بهره‌گيري از روش‌هاي تدريس نوين و كارآمد، برگزاري كارگاه‌هاي كارآفريني و در نهايت تقويت مهارت‌هاي پژوهشي دانشجويان را براي بهبود اين وضعيت ارائه دادند.