تحليل سياست توسعه رابطه با چين نوظهور مبتني بر نظريه واقع‌گرايي

اين مقاله به تحليل سياست هاي توسعه رابطه با چين نوظهور مي پردازد. بنابراين از فرايند تحليل سياستي به عنوان روش سياست گذاري و واقع گرايي به عنوان نظريه سياستي استفاده مي شود.. فرايند انجام تحقيق با مسئله شناسي تحليلي آغاز و با ارائه پيشنهاد سياستي خاتمه مي يابد. مسئله اصلي پژوهش ارائه سياست هاي اجرايي حهت رابطه با چين نوظهور است. سوال اصلي پژوهش عبارت است از اين كه سياست هاي توسعه رابطه با چين مبتني بر نظريه سياستي واقعگرايي چگونه بايد باشد ؟ هدف اصلي بر تبيين سياست هاي مبتني بر ظرفيت سازي در محيط داخل و محيط منطقه اي براي رابطه با چين نوظهور تاكيد دارد. وضعيت فرهنگي اجتماعي ايران و چين و محيط بين الملل به عنوان وضعيت هاي موثر بر سياست گذاري رابطه با چين نوظهور در اين پژوهش تبيين گرديده است. روش تحقيق اسنادي است، محقق با مطالعه اكتشافي و بهره برداري از كتب و اسناد مرتبط به جمع آوري اطلاعات مي پردازد.. نوآوري مهم تحقيق تاكيد بر قابليت هاي اجرايي بجاي طرح مفاهم انتزاعي است. بنابراين پس از تحليل داده ها،پيشنهادهاي اجرايي ارائه مي گردد. با انجام اين پژوهش، خلاء در مباني نظري پوشش و سياست هاي اجرايي جهت توسعه رابطه با چين نوظهور ارائه مي شود