پيشران‌هاي توسعۀ تحزب در جمهوري اسلامي ايران

احزاب سياسي در ايران، حامل ويژگي هاي سياسي-اجتماعي و پيشينۀ تاريخي مي باشند كه در هم افزايي ناخواسته، به جاي تبديل شدن به عاملي براي توسعه، مانعِ محقق شدنِ آن بوده اند. اگرچه دربارۀ ويژگي ها و موانع نظام حزبي در ايران، پژوهش هاي نظري زيادي صورت گرفته است؛ اما دربارۀ پيشران هاي توسعه بر اساسِ متغيرهاي مختلف در ساخت هاي چهارگانه؛ شامل نقش عامليت دولت، جامعه، گروه هاي اجتماعي و احزاب سياسي، تاكنون مطالعه اي انجام نشده است. با توجه به اين فقدان، پرسش اساسي اين نوشتار اين است كه پيشران هاي توسعۀ احزاب سياسي در جمهوري چيست؟ فرضيه به دست امده در اين پژوهش اين است كه مهم ترين پيشران ها، تقويت ساختار دموكراتيك قدرت و آزادي هاي سياسي، تقويت گفتمان تحزب، تقويت سرمايه اجتماعي، توسعه نهادهاي جامعه مدني، استقلال احزاب، توسعه فرهنگ مشاركت و كار جمعي، تسهيل گردش نخبگان سياسي، قانونمندي و شفافيت ساختار احزاب و نظارت بر آن ها مي باشد. چارچوب نظري مورد استفاده در اين پژوهش، آينده پژوهي است كه با استفاده از روش هاي كتابخانه اي، پرسشنامه و استفاده از نرم افزار ميك مك داده هاي به دست امده تجزيه و تحليل شده است.كشف و توصيف پيشران هاي توسعه احزاب، مهم ترين يافته اين پژوهش است