ارزيابي پتانسيل خطر آتش‌سوزي با‌ استفاده از رويكردهاي تحليل سلسله مراتبي فازي و رگرسيون لجستيك

امروزه تهيه نقشه توزيع مكاني خطر آتش‌سوزي يكي از ابزارهاي ضروري مديريت در سطوح مختلف جهت پايش پايداري منابع طبيعي و كنترل اين مخاطره محيط‌زيستي است. تلفيق عمليات ميداني، داده‌هاي دورسنجي، تكنيك‌هاي سيستم اطلاعات جغرافيايي و آماري مختلف مي‌تواند پيش‌بيني فضايي قابل‌اعتمادي از پتانسيل خطر آتش‌سوزي براي مناطق مختلف ايجاد كند. در اين تحقيق از 9 عامل مؤثر در مدل‌سازي خطر آتش‌سوزي شامل عوامل ارتفاع، شيب، جهت، انحناي دامنه، فاصله از جاده و شاخص‌هاي NDVI، LST، TWI و TPI با دو روش تحليل فازي سلسله مراتبي و رگرسيون لجستيك براي شناسايي مناطق خطر و تعيين مهم‌ترين عوامل مؤثر در بروز و گسترش آتش استفاده شد. براي شناسايي مناطق حريق تاريخي نيز از سامانه ابري گوگل ارث انجين و تصاوير ماديس استفاده شد. نتايج اوليه نشان داد در هر دو مدل، عوامل NDVI، LST و فاصله از جاده بيشترين ضرايب را به خود اختصاص داده‌اند. در مرحله صحت سنجي نيز اگرچه منحني مشخصه عملكرد هر دو مدل، نسبتاً يكسان (مقدار 0.847 در روش تحليل سلسله مراتبي فازي و مقدار 0.837 در روش رگرسيون لجستيك) بود، با بررسي پيكسل‌هاي حريق تاريخي مشخص شد در روش تحليل سلسله مراتبي فازي حدود 87 درصد پيكسل‌هاي طبقات با خطر زياد و خيلي زياد و در روش رگرسيون لجستيك فقط 22 درصد پيكسل‌هاي طبقات مزبور با مناطق داراي سابقه حريق همپوشاني داشته‌اند. لذا به نظر مي‌رسد روش تحليل سلسله‌مراتبي فازي بهتر از روش رگرسيون لجستيك توانسته مناطق با پتانسيل خطر بالا را شناسايي كند. اگرچه تهيه نقشه هاي پيش‌بيني خطر توسط مدل‌هاي مختلف از وقوع كليه حريق ها جلوگيري نخواهد كرد ولي مي توان با ارائه راهكارهاي مديريتي، وقوع آن را كاهش داده و كنترل آن را تسهيل نمود.