تحليل سطح آگاهي و دانش مديريت ريسك كودكان روستايي از مخاطره زلزله (مطالعه موردي: روستاهاي شهرستان زيركوه واقع در استان خراسان جنوبي)

در سال هاي اخير، مطالعات حوزه ادراك و دانش كودكان از مخاطرات و تقويت ميزان آمادگي آن‌ها در برابر مخاطرات نسبت به گذشته به‌شدت گسترش يافته است. علت اين مسئله را مي توان تغيير رويكردهاي مديريت بلايا از رويكردهاي انفعالي گذشته به تلاش براي مديريت پيش از خطر و تأثير فزاينده آمادگي همه گروه ها و اقشار يك جامعه ازجمله كودكان، در موفقيت اين رويكرد دانست. در اين راستا مطالعه حاضر به ارزيابي و تحليل سطح آگاهي كودكان از مخاطره زلزله در قالب متغيرهاي شناخت مخاطره و علل و اثرات و نحوه رويارويي با آن در قالب متغيرهاي آگاهي از اقدامات پيشگيرانه، آمادگي و شيوه هاي مطلوب واكنش در بين 169 كودك 5 تا 12 ساله در شهرستان زيركوه استان خراسان جنوبي با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه پرداخته است. يافته هاي تحقيق بيانگر اين است كه ميانگين سطح آگاهي و دانش مديريت ريسك كودكان 5 تا 12 ساله روستايي موردمطالعه از زلزله و شيوه‌هاي واكنش با آن بسيار اندك و نيازمند اصلاح و تقويت است؛ نتايج آزمون T تك نمونه در ارزيابي ميانگين آگاهي و دانش مديريت ريسك در هر چهار بعد موردسنجش پايين تر از سطح ارزش متوسط است. همچنين بر اساس نتايج آزمون همبستگي رابطه مستقيم و معنادار بين ادراك و آگاهي از ماهيت زلزله با دانش مديريت ريسك در هر 4 بعد وجود دارد.