كليشه سازي جنسيتي و بازنمايي زنان در سينماي ايران

كليشه سازي جنسيتي تمهيدي است كه در واقع نمايي و برساخت پديده‌هاي پيرامون نقش داشته ‌‌و در جهت‌دهي افكار عمومي اثر گذار است. رسانه‌ها اين تمهيد را دستمايه قرار داده و در ترويج، شكل‌دهي و تهييج مخاطبانشان از آن استفاده مي‌كنند. سينما از مهمترين ژانرهايي است كه به مدد كليشه سازي جنسيتي سعي در بازنمايي تصاوير خاصي از جهان زنانه و ارتباط آن با جامعه مردسالار دارد. سينما به دليل ويژگي‌هاي بارز خود يعني واقع‌نمايي، همدلي، همذات پنداري و گريزخواهي، به‌عنوان رسانه‌اي ديداري و كاربردي در فرآيند ارتباطات تلقي مي‌شود و مخاطبان زيادي دارد. به همين دليل است كه مديران و كارشناسان اين صنعت بايد دانش و آگاهي كامل داشته باشند تا بتوانند ارتباطات مناسبي را با مخاطب برقرار كنند. تاريخ سينماي ايران گوياي آن است كه هيچگاه از پرداختن به كليشه‌هاي جنسيتي مبرا نبوده است. پژوهش حاضر با هدفي كاربردي كليشه سازي جنسيتي را در سينماي ايران مورد مداقه قرار داده و مسئله‌ي اصلي آن واكاوي نمايش زنان در سينماي پس از انقلاب مي باشد. روش تحقيق كيفي با رويكردي توصيفي تحليلي است و به شيوه جمع آوري اطلاعات از منابع كتابخانه‌اي و آرشيوهاي صوتي و تصويري انجام شده است. از اين‌روي براي آشكارسازي مسئله پژوهش فيلم هاي ريحانه، عينك دودي، گيس بريده، رسوايي كه پس از انقلاب توليد و پخش شده است بر مبناي گزينش هدفمند از موارد مطلوب انتخاب و بر اساس مباني نظري پژوهش تحليل كرده است.