زيست مشترك و جهت گيري متفاوت در بافت سياسي - اجتماعي كردستان (با تأكيد بر دهه هاي شصت و هفتاد ميلادي)

هدف پژوهش حاضر مطالعه جامعه شناسي تاريخي روابط بين الملل زمينه هاي شكل گيري جريان هاي اجتماعي_ سياسي كردستان ايران در  با استفاده از نظريه توسعه ناموزون و مركب است. سوال اصلي پژوهش چنين بوده كه كردستان ايران در دوره پهلوي با وجود ضعف شاخص هاي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي چگونه امكان شكل گيري جريان هايي در بافت اجتماعي سياسي را فراهم نمده است؟. ديدگاه غالب در امر توسعه به معناي كلي، حكم مي كند كه سطحي از توسعه اقتصادي، سياسي، اجتماعي و فرهنگي براي شكل گيري جريان هاي سياسي اجتماعي لازم است، پس چگونه است كه در كردستان ايران در عين وضعيت توسعه نيافتگي، با شكل گيري و تعدد جريان ها مواجه هستيم؟ روش مورد استفاده در اين پژوهش، روش جامعه شناسي تاريخي است كه متاثر از توالي اصطلاحات دروني خود ايده توسعه ناموزون و مركب يعني ناموزوني، تركيب، توسعه به پيش رفته است. با توجه به مباحث نظري و مطالعات انجام گرفته در مورد كردستان ايران دهه هاي ٤٠ و ٥٠ ش/ ٦٠، ٧٠م. دست به گزينش داده ها و مباحث زده شده و از اعتبار نظري برآمده از ميزان انطباق يافته ها با داده هاي تاريخي سود جسته ايم. نتايج نشان مي دهد كه منطق شكل گيري جريان هاي اجتماعي سياسي در كردستان ايران نه با ارجاع به تغييرات درون/ بيروني جامعه كردستان، بلكه براساس تعامل و همزيستي آن با جوامعي شكل گرفت كه به لحاظ توسعه اي كردستان ايران وضعيت همزماني هاي ناهمزمان قرار داشته است.  بنابراين شكل گيري و بعدا تلاقي جريان ها با هم در كردستان ايران در اين موقعيت تاريخي را مي توان از سويي ناشي از شلاق ضرورت بيروني در يك وضعيت ناهمزمان با سيار نقاط و امتياز عقب ماندگي كردستان در يك وضعيت همزمان با امر بين الملل دانست كه اين امر با تركيب و جانشيني امر بين الملل با امر دروني كردستان ايران ممكن گشته است.