ضرورت شكل ‌گيري نگاره يوسف و زليخا در دوران سلطان حسين بايقرا

براساس انديشه سياسي ايرانشهري، برقراري نظم دربار يكي از اصول دادگري در جامعه بوده است. در نتيجه براي تحقق شاه فرهمند، تفكيك قواي سه گانه لشكر، دين و ديوان و به نظم درآمدن آنها توسط وزير ضروري بود. با ورود سنت‌هاي تركي و مغولي و حضور خاتون‌هاي دربار، دخالت ايشان در امور دربار و انتخاب جانشين شرايطي بحراني را براي تداوم انديشه سياسي ايرانشهري شكل داد. بنابراين اقدامات وزرا در مواجهه با بحران دخالت‌ خاتون‌ها امري ضروري بود كه بنا به اهميت سنت اندرزدهي سياسي براي وزرا، طي ادوار مختلف منجر به پديد آمدن آثار ادبي و هنري متعددي شد. در دوران سلطان حسين بايقرا نيز اين بحران بروز يافت و در فروپاشي دودمان تيموري موثر بود. بنا به ضرورت مواجهه با اين بحران آثار اندرزگون متعددي، براي متوجه ساختن سلطان به اين بحران شكل گرفت. در اين ميان، بروز نگاره يوسف و زليخا اثر كمال‌الدين بهزاد نيز با توجه به اهميت اين حكايت در بستر سنت اندرزدهي سياسي و با توجه به ضرورت بهره‌گيري از كيفيت‌هاي زيباشناختي در جلب توجه سلطان به اين بحران، داراي اهميت و ضرورت دانسته شد. در اين مقاله با روش تحليلي - توصيفي و تاريخي و گردآوري اطلاعات به صورت كتابخانه‌اي، اين سوال مطرح شد كه نگاره يوسف و زليخا، چه نسبتي با بحران دخالت‌ خاتون‌ها در نظم دربار سلطان حسين بايقرا دارد؟ با توجه به نتايج به دست آمده ضرورت شكل‌گيري اين نگاره، بهره‌گيري از جذابيت‌هاي زيبايي‌شناسانه نگارگري براي توجه دادن سلطان حسين بايقرا به بحران دخالت‌ خاتون در امور دربار بوده است.