تأثير مداخله برنامه تدوين شده خانواده درماني مبتني بر دلبستگي در بهبود رابطه نوجوانان افسرده و مضطرب با والدينشان

زمينه: اختلال در روابط اساس و زيربناي اختلال‌هاي هيجاني است و با توجه به رشد ميزان مشكلات خلقي و ارتباطي خانواده‌ها، نگراني در مورد كيفيت رابطه والد – فرزندي در طول نوجواني در سال‌هاي اخير به‌طور چشمگيري افزايش يافته است. هدف: پژوهش حاضر با در نظر گرفتن اهميت نقش دلبستگي در رفع مشكلات ارتباطي خانواده‌ها، با هدف بررسي اثربخشي برنامه درماني تدوين شده بر اساس برنامه خانواده درماني مبتني بر دلبستگي (ABFT) در بهبود رابطه بين نوجوانان افسرده و مضطرب با والدين آن‌ها انجام شد. روش: روش اﻳﻦ ﭘﮋوﻫﺶ از نوع نيمه تجربي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون ﺑﺎ ﮔﺮوه گواه و پيگيري 6 هفته‌اي ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﮔﺰﻳﻨﺶ ﺗﺼﺎدﻓﻲ ﻋﻀﻮﻳﺖ ﮔﺮوﻫﻲ اﺟﺮا گرديد. جامعه آماري پژوهش حاضر 93 نوجوان افسرده و مضطرب مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره شهرستان رشت در رده سني 14 تا 18 سال بودند؛ و بر اساس برنامه غربالگري (مصاحبه و اجراي آزمون DASS-21) تعداد 48 نفر انتخاب شدند و به‌طور تصادفي در گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند. گروه آزمايش بسته آموزشي تدوين‌شده‌ي مداخله دلبستگي محور براساس برنامه (دياموند و همكاران، 2014) را دريافت كردند. جهت تحليل داده‌ها از روش تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد مداخله‌ي به كار رفته باعث تفاوت معني‌داري در بهبود رابطه بين گروه آزمايش و گواه مي‌شود كه نشان‌دهنده تأثير مداخله و برنامه خانواده‌درماني تدوين شده مبتني بر دلبستگي، در بهبود بافت ارتباطي بين نوجوانان افسرده و مضطرب و والدين آن‌ها است و اثر اين مداخله در مرحله پيگيري نيز بازگشت نداشته و پايدار مانده است. نتيجه‌گيري: با توجه به اينكه بسته آموزشي تدوين شده خانواده درمان مبتني بر دلبستگي، راهكارهاي مفيدي را براي كيفيت رابطه دلبستگي و بهبود بافت ارتباطي بين نوجوانان و والدينشان در اختيار والدين و درمانگران خانواده قرار مي‌دهد، مي‌توان اين برنامه را به‌عنوان يك شيوه‌ي درماني مؤثر تلقي كرد.