مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و طرحواره‌درماني‌ بر بخشش در زنان بعد از خيانت همسر

زمينه: شواهد پژوهشي حاكي از آن است كه خيانت زناشويي مي تواند عواقب جبران ناپذيري براي زوج ها در پي داشته باشد، با اين وجود نقش بخشش به عنوان يك متغير كليدي مي‌تواند تا حدودي اين امر را خنثي كند. ازاين رو پرداختن به درمان‌هاي مؤثر در بخشش زنان بعد از خيانت همسر مورد غفلت قرار گرفته است. هدف: هدف از پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و طرحواره‌درماني بر بخشش در زنان آسيب‌ديده از خيانت همسر بود. روش: پژوهش حاضر كاربردي و از نوع شبه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون و پيگيري دو ماهه با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه زنان آسيب‌ديده از خيانت همسر بودند كه در سال 1400-1401 در شهر تهران زندگي مي‌كردند و به مراكز مشاوره مراجعه كردند. نمونه پژوهش شامل 60 خانم خيانت‌ديده بوده كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي در گروه‌هاي آزمايشي و كنترل گمارده شدند. همه آن‌ها پرسشنامه‌ بخشش هارتلند را در سه مرحله پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري دوماهه تكميل كردند و گروه‌هاي آزمايش مداخلات طرحواره درماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را دريافت كردند. پس از جمع‌آوري اطلاعات، داده‌ها با استفاده از روش تحليل واريانس آميخته به كمك نرم‌افزار SPSSV19 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد در متغير بخشش و همه مؤلفه‌هاي آن بين گروه‌هاي طرحواره درماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد با گروه كنترل تفاوت معني‌داري وجود دارد (0/05 P) و مداخلات درماني باعث ارتقاي بخشش شدند. اين در حالي بود كه بين دو گروه طرحواره درماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد تفاوت معني‌داري مشاهده نشد (0/05 P). نتيجه گيري: بنابراين مي‌توان گفت روش‌هاي طرحواره درماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر بخشش در زنان بعد از خيانت همسر اثربخش بودند و ازاين رو آگاهي متخصصان حوزه‌هاي روانشناسي، مشاوره و سلامت از اين درمان‌ها جهت ارتقاي بخشش زنان خيانت‌ديده كمك‌كننده است.