مقايسه سلامت اجتماعي و ميزان افسردگي، اضطراب و پرخاشگري تجربه شده در نوجوانان داراي كيفيت زندگي بالا و پايين: شواهدي از نوجوانان افغانستاني مقيم شهر تهران

زمينه: سلامت روان نوجوانان با بسياري از جنبه‌هاي عملكرد روزانه آن‌ها ارتباط دارد و مطابق با پژوهش ها، كيفيت زندگي ضعيف زمينه ساز مشكلات سلامت روان در نوجوانان شناخته شده است. نوجوانان افغانستاني مقيم ايران به عنوان گروه جمعيتي محروم، با چالش‌هاي فراواني در زمينه‌هاي مختلف همچون تحصيل، شغل، هويت، تبعيد و تبعيض روبرو هستند كه بر كيفيت زندگي آن‌ها تأثير منفي داشته است. باتوجه به اينكه سلامت جامعه ايراني از حضور نوجوانان افغانستاني متأثر است نياز به پژوهش هاي تحليلي در اين زمينه احساس مي گردد؛ با اين حال، تحقيقات كافي در اين زمينه صورت نگرفته است. هدف: هدف پژوهش حاضر مقايسه سلامت اجتماعي و ميزان افسردگي، اضطراب و پرخاشگري تجربه شده در نوجوانان افغانستاني داراي كيفيت زندگي بالا و پايين مقيم شهر تهران بود. روش: پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي، به روش علي-مقايسه اي است كه به مقايسه نوجوانان افغاني داراي كيفيت زندگي بالا و پايين، پرداخته است. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه نوجوانان دختر و پسر افغاني مقيم شهر تهران بود كه در نيم‌سال دوم سال تحصيلي 1400-1399 مشغول به تحصيل بودند. نمونه گيري بصورت هدفمند و با سرند كردن انجام گرفت. بدين نحو كه، ابتدا با توجه به نمره برش 78 در پرسشنامه‌ي كيفيت زندگي، 30 نوجوان دختر داراي كيفيت زندگي بالا، 30 نوجوان دختر داراي كيفيت زندگي پايين، 30 نوجوان پسر داراي كيفيت زندگي بالا، و 30 نوجوان پسر داراي كيفيت زندگي پايين، براي هر گروه انتخاب شدند. سپس، ساير ابزارهاي پژوهش كه شامل پرسشنامه افسردگي (بك و همكاران، 1963)، پرسشنامه اضطراب بك (1993)، پرسشنامه پرخاشگري باس و پري (1992)، و پرسشنامه سلامت اجتماعي كييز (2004) بود نيز اجرا و نمره گذاري شدند. داده ها با تحليل واريانس يك راهه (ANOVA)، آزمون تعقيبي جيمز-هوئل، و آزمون تعقيبي توكي، تجزيه و تحليل شدند. تحليل داده‌ها با نرم افزار SPSS نسخه 26 انجام شد. يافته‌ها: به طوركلي به استثناء افسردگي كه در ميان گروه ها معنادار نبود، دختران و پسران نوجوان افغانستاني با كيفيت زندگي پايين از نظر اضطراب و پرخاشگري به طور معناداري (در سطح 0/05 ) نسبت به دختران و پسران نوجوان افغانستاني با كيفيت زندگي بالا متفاوت بود. اما، دختران و پسران داراي كيفيت زندگي پايين با دختران و پسران داراي كيفيت زندگي بالا، به لحاظ سلامت اجتماعي با هم تفاوتي نداشتند. نتيجه‌گيري: تشخيص و مداخله‌ي به موقع در مورد مشكلات سلامت رواني و اجتماعي نوجوانان افغاني مقيم ايران، مي تواند از بروز مشكلات شديدتر سلامت روان و مشكلات اجتماعي در آينده بكاهد و تأثير مثبتي بر آينده‌ي شغلي و در كل زندگي اين قشر دارد. بنابراين لازم است براي ارتقا و بهبود كيفيت زندگي نوجوانان افغاني، مداخلات پيشگيرانه و درماني و آموزشي طراحي و اجرا گردد.