بررسي روابط ساختاري كاركردهاي اجرايي با رفتار مخاطره آميز در كودكان داراي كمبود توجه/فزون كنشي با ميانجي گري بدرفتاري روانشناختي

زمينه: رفتارهاي مخاطره آميز در افراد داراي كمبود توجه/فزون كنشي ناشي از تكانشگري آن ها است. بنابراين بررسي متغيرهاي مؤثر در بروز رفتارهاي مخاطره آميز در اين افراد يك ضرورت اجتناب ناپذير است. هدف: اين پژوهش با هدف بررسي روابط ساختاري كاركردهاي اجرايي با رفتار مخاطره آميز در كودكان داراي كمبود توجه/فزون كنشي با ميانجي گري بدرفتاري روانشناختي انجام شد. روش: روش پژوهش توصيفي-همبستگي است. جامعه آماري اين پژوهش را تمامي كودكان 8 تا 12 سال شهر تهران تشكيل مي دادند. نمونه پژوهش 316 نفر از كودكان داراي كمبود توجه/ فزون كنشي شهر تهران مراجعه كننده به كلينيك هاي روان پزشكي بود كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. براي جمع آوري داده هاي پژوهش از بدرفتاري روانشناختي (فيدل، 1989)، مقياس خطرپذيري (آيبرگ و پينگوس، 1999) و كاركردهاي اجرايي (كوليج و وان، 2001) استفاده شد. جهت ارزيابي الگوي پيشنهادي از مدل سازي معادلات ساختاري با استفاده از AMOS ويراست 24 و SPSS نسخه 27 استفاده شد. يافته ها: نتايج حاصل از ضريب همبستگي نشان داد كه بين كاركردهاي اجرايي با بدرفتاري روانشناختي و رفتارهاي مخاطره آميز رابطه منفي وجود دارد (0/05 ≥P). يافته ها حاكي از برازش مناسب الگوي پيشنهادي با داده هاست. نتايج حاصل از الگوي ساختاري نشان داد كه 18 درصد از واريانس بدرفتاري روانشناختي توسط كاركردهاي اجرايي و 59 درصد از واريانس رفتار مخاطره آميز توسط كاركردهاي اجراي و بدرفتاري روانشناختي تبيين مي شود. نتيجه‌گيري: با توجه به يافته هاي به دست آمده مي توان نتيجه گرفت كه رفتارهاي مخاطره آميز در كودكان ADHD متأثر از كاركردهاي اجرايي مي باشد و نقش بدرفتاري روانشناختي در اين ارتباط و بروز رفتارهاي مخاطره آميز نياز به مداخلات روانشناختي دارد.