بررسي اثربخشي بسته آموزشي فرزندپروري مبتني بر نظريه خودتعيين‌گري بر خودكارآمدي والدگري

زمينه: خودكارآمدي والدين به عنوان عاملي مهم در كاهش اختلالات تربيتي و شخصيتي كودكان تحت تأثير عوامل مختلفي قرار مي‌گيرد كه از جمله آن ها سبك‌هاي فرزند پروري است. تاكنون مطالعه‌اي پيرامون تأثير آموزش فرزندپروري مبتني بر نظريه خودتعيين گري بر خودكارآمدي والدين انجام نشده است. هدف: هدف اين مطالعه بررسي اثربخشي بستۀ آموزشي فرزندپروري مبتني بر نظريۀ خودتعيين‌گري بر خودكارآمدي والدگري است. روش: پژوهش پيشِ‌رو بر اساس نوع داده تركيبي كمّي و كيفي، از حيث زمان آينده‌نگر و بر اساس هدف در رستۀ پژوهش‌هاي آميختۀ اكتشافي بود. ابتدا بستۀ آموزشي فرزندپروري مبتني بر نظريۀ خودتعيين‌گري، تدوين و پس از تأييد روايي و اعتبار نزد كارشناسان، به‌منظور بررسي اثربخشي آن برخودكارآمدي والدگري، 40 نفر از والدين كودكان داراي فرزند 7 تا 11 سال شهرستان دماوند به روش نمونه‌گيري هدفمند و در دو گروه آزمايش و گواه گمارده شدند و مقياس خودكارآمدي والدگري (دومكا، 1996) را در مرحلۀ پيش‌آزمون و پس‌آزمون تكميل كردند. يافته ها: نتايج بررسي كمي پرسشنامه با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس تك‌متغيري توسط نرم افزار SPSS نشان مي‌دهد كه مقدار (F=14/21, P 0/01) براي اثر متغير مستقل (گروه) بر نمرۀ خودكارآمدي والدگري به لحاظ آماري معنادار بوده و خودكارآمدي والدگري مادراني كه تحت مداخلۀ بستۀ تدوين‌شدۀ آموزشي فرزندپروري مبتني بر نظريۀ خودتعيين‌گري قرار گرفته‌اند از والدين گروه گواه بيشتر است و اندازۀ اثر آن 33 درصد مي‌باشد. نتيجه‌گيري: همسو با پژوهش هاي گذشته، مشخص شد كه استفاده از خودتعيين‌گري در امر فرزندپروري، خودكارآمدي والدين را در عرصه تربيت صحيح فرزندان ارتقاء مي دهد و مي توان پرسشنامه خودكارآمدي دومكا را در بررسي خانواده ها مورد استفاده قرار داد