مدل ساختاري نشانگان شخصيت مرزي براساس تجربه تروماي كودكي و سبك دلبستگي با نقش ميانجي ذهني‌سازي در مراجعين كلينيك روان پزشكي

زمينه: نقش تروماي دوران كودكي در ايجاد اختلال شخصيت مرزي مدت‌ها مورد مطالعه قرار گرفته است. دقيق‌ترين مدل‌هاي نظري چندعاملي هستند و طيفي از عوامل از جمله تروماي دوران كودكي، سبك هاي دلبستگي و توانايي ذهنيت سازي را براي توضيح مسيرهاي تكاملي اختلال شخصيت مرزي در نظر مي‌گيرند. هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين برازش مدل ساختاري نشانگان شخصيت مرزي بر اساس تجربه تروماي كودكي و سبك دلبستگي با نقش ميانجي ذهني‌سازي، انجام شد. روش: اين پژوهش جزء تحقيقات توصيفي از نوع همبستگي بود كه در جامعه آماري افراد با تشخيص نشانگان شخصيت مرزي مراجعه‌كننده به كلينيك روان‌پزشكي بيمارستان امام حسين شهر كرج در سال 1401 انجام شد. تعداد 319 نفر با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها، پرسشنامه شخصيت مرزي (ليشنرنيگ، 1999)، پرسشنامه سبك دلبستگي (كولينز و ريد، 1990)، پرسشنامه تجربه تروماي كودكي (برن‌استين و همكاران، 2003) و پرسشنامه ذهني سازي (ديمتري‌جويس و همكاران، 2018) بود. يافته ها: تجزيه و تحليل داده‌ها با روش همبستگي پيرسون و مدليابي معادلات ساختاري نشان داد تجربه تروماي كودكي (0/79 =β؛ 0/01 P)، سبك‌هاي دلبستگي اجتنابي (0/61 =β؛ 0/01 P) و اضطرابي (0/68 =β؛ 0/01 P) بر نشانگان شخصيت مرزي تأثير مثبت و معنادار داشته و سبك دلبستگي ايمن (0/62- =β؛ 0/01 P) و ذهني‌سازي (0/77- =β؛ 0/01 P) بر نشانگان شخصيت مرزي تأثير منفي و معنادار دارند. نتيجه‌گيري: اين نتايج اين مي‌تواند براي متخصصان باليني در زمينه درمان اختلال شخصيت مرزي كمك‌كننده باشد و با در نظر گرفتن نقش عوامل پيش‌بين در اين بيماران، درمان‌هاي كارآمدي را برنامه‌ريزي كنند