• شماره ركورد
    1382017
  • عنوان مقاله

    مقايسه اثربخشي درمان كوتاه مدت راه حل محور و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر صميميت جنسي و بي ثباتي ازدواج همسران مردان معتاد

  • پديد آورندگان

    ميرعرب رضي ، محمودرضا دانشگاه آزاد اسلامي واحد تنكابن , شريعت نيا ، كاظم دانشگاه آزاد اسلامي واحد آزادشهر - گروه روانشناسي , حسينيايي ، علي دانشگاه آزاد اسلامي واحد آزادشهر - گروه روانشناسي

  • از صفحه
    2081
  • تا صفحه
    2098
  • كليدواژه
    درمان كوتاه مدت راه حل محور , درمان مبتني بر پذيرش و تعهد , صميميت جنسي , بي‌ثباتي ازدواج
  • چكيده فارسي
    زمينه: همسران افراد داراي اعتياد به مواد مخدر با چالش هاي متعددي همچون فقدان صميميت جنسي و بي ثباتي ازدواج به واسطه اعتياد مواجه هستند؛ بنابراين، ارائه مداخلات روانشناختي مؤثر براي اين زنان براي بهبود رفاه و كيفيت زندگي آن ها حائز اهميت است. درمان كوتاه مدت راه حل محور و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد دو شيوه درماني پيشنهاد شده براي مسائل روانشناختي مختلف هستند. با اين حال، تحقيقات اندكي در مورد اثربخشي نسبي اين درمان ها براي مشكلات خاص همسران مردان معتاد مانند صميميت جنسي و بي ثباتي زناشويي وجود دارد. هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان راه حل محور كوتاه مدت بر صميميت جنسي و كاهش بي ثباتي ازدواج همسران مردان معتاد انجام گرفت. روش: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون پس آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را تمامي همسران مردان معتاد در شهرستان آزادشهر در سه ‌ماهه بهار 1401 تشكيل دادند. نمونه به روش نمونه گيري در دسترس هدفمند پس از احراز شرايط ورود به پژوهش انتخاب شدند. گروه مداخله اول، درمان پذيرش و تعهد و گروه مداخله دوم، درمان راه حل محور كوتاه مدت را در 8 جلسه 90 دقيقه‌اي دريافت كردند و گروه كنترل در ليست انتظار ماندند. جلسات درمان پذيرش و تعهد بر اساس روش (ايفرت و آيفرت، 2005) و جلسات درمان راه حل محور كوتاه مدت بر اساس پكيج نعميان و همكاران (1395) صورت پذيرفت. در اين پژوهش پرسشنامه نيازهاي صميميت زناشويي باگاروزي (2001) و شاخص بي ثباتي ازدواج (1987) در سه دوره زماني اجرا شد. داده ها با استفاده از تحليل واريانس آميخته در نرم افزار SPSS مورد تحليل قرار گرفتند. يافته ها: دوشيوه درماني در مقايسه با گروه كنترل موجب افزايش صميميت جنسي و كاهش بي ثباتي ازدواج همسران مردان معتاد شد 0/05 P. بين ميزان اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان راه حل محور كوتاه مدت بر صميميت جنسي همسران مردان معتاد از نظر آماري تفاوت معنادار نبود (0/05 P). همچنين درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان راه حل محور كوتاه مدت در مقايسه با گروه كنترل موجب كاهش بي ثباتي ازدواج همسران مردان معتاد شده است 0/05 P. نتيجه‌گيري: باتوجه به نتايج حاصل از اجراي دو شيوه درماني مبني بر تأثير معنادار بر افزايش صميميت جنسي و كاهش بي ثباتي ازدواج، انتظار مي رود روانشناسان و درمانگران؛ درمان مناسبي براي همسران مردان معتاد ارائه دهند و كيفيت زندگي آن ها را ارتقاء بخشند
  • عنوان نشريه
    علوم روانشناختي
  • عنوان نشريه
    علوم روانشناختي