بررسي اثربخشي بستۀ آموزشي الگوي رفتار والديني بر اساس تجارب زيستۀ والدين داراي فرزند تيزهوش بر نيمرخ كلامي كودكان پيش دبستاني با بهره هوشي متوسط

زمينه: بررسي هوشبهر، مباني نظري و نظريه هاي جديد آن، اشاره به غني سازي محيط از طرق مختلف و تأثير آن بر افزايش هوشبهر دارند. در اين ميان خلاء پژوهش در خصوص آموزش والدين از طريق بستۀ بومي و تأثير آن بر هوشبهر كودكان احساس مي شد. هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي بستۀ آموزشي الگوي رفتار والديني بر اساس تجارب زيستۀ والدين داراي فرزند تيزهوش بر نيمرخ كلامي كودكان پيش دبستاني داراي هوشبهر متوسط بود. روش: اين پژوهش كاربردي و با كمك طرح نيمه آزمايشي پيش آزمون – پس آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه اين پژوهش والدين و فرزندان آن ها در سن پيش دبستاني در سال تحصيلي 1400-1399 در شهر اراك بودند. به علت شيوع كرونا، پژوهش در يك مركز پيش دبستان انجام شد و والدين و فرزندشان به كمك روش نمونه گيري تصادفي در دو گروه 10 نفره آزمايش و گواه قرار گرفتند. براي جمع آوري داده ها از مقياس هوشي تهران-استنفورد-بينه (رويد، 2000) استفاده شد و سپس والدين گروه آموزش 13 جلسه آموزشي يك ساعته را به صورت بر خط دريافت نمودند. سپس پس آزمون روي نوآموزان اجرا شد. داده ها در محيط SPSS نسخه 26 و با كمك مدل تحليل كوواريانس تك متغيره تحليل شدند. يافته ها: نتايج تحليل داده ها نشان داد نمرات گروه آزمايش در دو هوشبهر دانش و استدلال كمي افزايش معنادار داشته است (0/05 P) و بر هوشبهرهاي استدلال سيال، پردازش ديداري - فضايي و حافظه فعال كلامي تأثير معنادار نداشته است. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته هاي حاصل از اين پژوهش، بستۀ آموزش الگوي رفتار والديني باعث افزايش نمرات هوشبهرهاي دانش و استدلال كمي شده است و از آن مي توان براي آموزش والدين استفاده كرد.