مدل يابي روابط ساختاري سازگاري زناشويي والدين با عملكرد تحصيلي دانش‌آموزان با نقش ميانجي گر شادكامي در نوجوانان

زمينه: يكي از مسائل مهم در زمينه روانشناسي تربيتي، ارتباط بين سازگاري زناشويي والدين و عملكرد تحصيلي دانش‌آموزان است. براي تبيين رابطه ميان سازگاري زناشويي والدين و عملكرد تحصيلي، لازم است كه عوامل ميانجيگر بين آن‌ها را شناسايي كرد. يك عامل محتمل شادكامي دانش‌آموزان است. با اين‌حال تاكنون مطالعه‌اي به بررسي روابط ساختاري سازگاري زناشويي والدين با عملكرد تحصيلي دانش‌آموزان با نقش ميانجي گر شادكامي نپرداخته است. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه ساختاري سازگاري زناشويي والدين و شادكامي دانش‌آموزان با عملكرد تحصيلي آنان بوده است. روش: پژوهش حاضر توصيفي، از نوع همبستگي و معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل دانش آموزان دبيرستان‌هاي مدارس نمونه فرهنگ، امام حسين (ع) و شهيد اصفهاني شهر بابل در سال تحصيلي 1400-1401 بود كه در اين بين تعداد 300 دانش آموز به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چند مرحله اي انتخاب شدند. ابزارهاي گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه شادكامي آكسفورد (ارگايل ولو، 1990) و پرسشنامه سازگاري زناشويي والدين گراهام بي اسپانير (1976) و براي سنجش عملكرد پيشرفت تحصيلي از نمره معدل نيمسال اول سال تحصيلي دانش آموزان استفاده شد. براي تحليل داده‌ها از روش‌هاي آمار توصيفي از (فراواني، ميانگين و انحراف استاندارد) و استنباطي از (مدل يابي معادلات رگرسيوني ساختاري) استفاده شده است. تحليل داده‌ها با استفاده از نرم افزارهاي Spss-18 و Amos-23 انجام گرفت. يافته‌ها: مدل پژوهش مورد تأييد قرار گرفت و به طور كلي دو متغير توان پيش‌بيني (48/0 R2=) از متغير پيشرفت تحصيلي توسط متغيرهاي سازگاري زناشويي والدين، شادكامي در مسيرهاي مستقيم و غيرمستقيم در سطح معني‌داري (05/0 p ) قابل تبيين است. نتيجه‌گيري: باتوجه به معني‌دار بودن روابط ميان متغيرهاي مورد بررسي، نتايج پژوهش حاضر بر ضرورت نقش سازگاري زناشويي والدين و رفتارهاي يادگيرندگان با توجه به شادكامي با سيستم آموزشي تأكيد دارد كه مي‌تواند به عنوان چارچوبي براي طراحي برنامه‌هاي آموزشي در جهت تقويت سازگاري زناشويي والدين و عملكرد تحصيلي دانش‌آموزان استفاده شود و دلالت‌هاي كاربردي براي بهبود پيشرفت تحصيلي به معلمان و ياد گيرندگان ارائه بدهد.