مدل ساختاري تبيين گرايش به خيانت زناشويي بر اساس شفقت به خود با نقش ميانجي ‌گر بلوغ عاطفي

زمينه: شواهد پژوهشي نشان مي‌دهد كه عوامل مختلفي در گرايش به خيانت زناشويي دخيل هستند و از سويي شفقت به خود و بلوغ عاطفي به عنوان دو مورد از كليدي‌ترين متغيرها در روابط زناشويي و زندگي زوجين هستند كه نقش اين متغيرها در كنار يكديگر به عنوان يك مدل ساختاري مورد غفلت واقع شد و اثر شفقت به خود با ميانجي بلوغ عاطفي بر گرايش به خيانت زناشويي مشخص نشده است.هدف: هدف از پژوهش حاضر مدل ساختاري تبيين گرايش به خيانت زناشويي بر اساس شفقت به خود با نقش ميانجي‌گر بلوغ عاطفي بود.روش: پژوهش حاضر توصيفي و از نوع همبستگي و معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش حاضر مشتمل كليه زنان متاهل مراجعه كننده به مراكز مثبت زندگي بهزيستي شهرستان بهشهر در طول سه ماه آذر، دي و بهمن ماه سال 1400 بود كه از بين آن‌ها تعداد 385 نفر به روش نمونه‌گيري غيرتصادفي هدفمند اﻧﺘﺨﺎب شدند. همه افراد پرسشنامه‌هاي گرايش به خيانت زناشويي دريگوتاس و همكاران (1999)، شفقت به خود نف (2003) و بلوغ عاطفي سينگ و بهارگاوا (1990) را تكميل كردند. براي تحليل داده‌ها از روش‌هاي همبستگي پيرسون و مدل معادلات ساختاري استفاده شد.يافته ها: نتايج نشان داد بين شفقت به خود و بلوغ عاطفي با گرايش به خيانت زناشويي رابطه منفي و معني‌داري وجود دارد (0/01 P). همچنين نتايج نشان داد بلوغ عاطفي (0/382-) و شفقت به خود (0/368-) اثر مستقيم و معني‌داري (0/01 P) بر گرايش به خيانت زناشويي دارند. همچنين شفقت به خود با ميانجي‌گري بلوغ عاطفي اثر غيرمستقيم (0/105-) و معني‌داري بر گرايش به خيانت زناشويي داشت. نتيجه گيري: بر اساس نتايج پژوهش حاضر مي‌توان گفت مدل ساختاري تبيين گرايش به خيانت زناشويي بر اساس شفقت به خود با نقش ميانجي‌گر بلوغ عاطفي از برازش مطلوبي برخوردار بوده و روابط و اثرات بين متغيرها معنادار بود، لذا استفاده از اين متغيرها در قالب يك مدل ساختاري مي‌تواند به مشاوران، روانشناسان، درمانگران، پژوهشگران علوم اجتماعي و ساير متخصصان كمك كند.