بررسي ارتباط بين سندرم پاي بي قرار و كيفيت خواب در بيماران پره ديابتي

زمينه و هدف: سندرم پاي بي قرار(RLS) با ميل ناخوشايند براي حركت دادن اندام‌ها در حالت استراحت، تسكين با حركت، بلند شدن براي راه رفتن و تشديد علايم در شب مشخص مي‌شود. بررسي‌ها نشان مي‌دهد بيماران ديابتي بيشتر در معرض خطر ابتلا به RLS هستند و ارتباطي بين اين دو وجود دارد. از آنجايي كه تا به حال اين سندرم در بيماران پره ديابتي بررسي نشده است، لذا هدف اين مطالعه تعيين و بررسي ارتباط بين سندرم پاي بيقرار و كيفيت خواب در بيماران پره ديابتي بود.روش بررسي : اين يك مطالعه توصيفي ـ  مقطعي مي‌باشد كه در سال1402  بر روي 166 بيمار مراجعه كننده به مراكز درماني شهر ياسوج كه معيارهاي ورود به مطالعه را داشتند، انجام شد. پرسشنامه‌ IRLS و PSQI در اختيار بيماران قرار داده شد و با كمك پژوهشگر پرسشنامه‌  تكميل شد. پس از تكميل شدن، پرسشنامه‌ها جمع‌آوري شد و داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده از آزمون‌هاي آماري آناليز واريانس   تجزيه و تحليل شدند.يافته‌ها: ميانگين سن بيماران در اين مطالعه برابر 11.68 ± 46.23 سال و در بازه سني بين 21 تا 75 سال بود. 96 نفر(57.8 درصد) زن و 70 نفر (42.2 درصد) مرد بودند. ميانگين نمره سندرم پاي بي قرار در بيماران بررسي شده برابر 6.54 ± 3.05 و در بازه بين 0 تا 35 بود. هم‌چنين نشان داده شد كه 68.07 درصد فاقد علائم سندرم پاي بي قرار بودند. بنابراين شيوع سندرم پاي بي قرار در بيماران پره ديابتي برابر 31.93 % بود. از ميان بيماران، 22.89 درصد داراي علايم خفيف بودند و به ترتيب؛ 5.42 درصد علائم متوسط، 2.4 درصد علايم شديد و 1.2 درصد علايم خيلي شديد داشتند. سندرم پاي بي قرار در زنان و مردان با هم تفاوت معني‌داري نداشتند(0.951=p). شدت سندرم پاي بي‌قرار بين زنان و مردان تفاوت معني‌داري نداشت(0.097=p). ميانگين نمره كيفيت خواب در بيماران بررسي شده برابر 4.00 ± 6.25 و در بازه بين 0 تا 17 بود. هم‌چنين نشان داده شد كه 41.0 درصد داراي اختلال خواب بودند، كيفيت خواب در زنان و مردان با هم تفاوت معني‌داري نداشتند(0.168=p). داشتن يا عدم داشتن اختلال خواب بين زنان و مردان تفاوت معني‌داري نداشت(0.240=p) و نتايج نشان داد كه ارتباط مثبت و معني‌داري بين شدت سندرم پاي بي‌قرار و داشتن اختلال خواب وجود دارد(0.001 p). نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان دهنده ارتباط مستقيم و معني‌دار بين سندرم پاي بي‌قرار و اختلالات كيفيت خواب در بيماران پره ديابتي بود.