مواجه امامين صادقين و اصحاب ايشان با مرجئه

پس از رحلت رسول خدا و ظهور و بروز تحولات سياسي و پيدايش آراي فكري متعدد و به‌دنبال آن، ظهور تدريجي فرق و مذاهب اسلامي، بخصوص در منطق حجاز و عراق، آراي مختلفي در حوزه‌هاي فقهي، كلامي و تفسيري بروز يافت و درنتيجه بخش قابل‌توجهي از زندگاني ائمه و اصحاب آنان به مواجهه با آنها اختصاص يافت. اين ظهور و تضارب آرا، در دوران امامين صادقين اوج گرفت و بدين‌ترتيب شرايط اجتماعي اقتضاي تعامل آن گراميان و شيعيان آنان با صاحبان نظريه‌هاي متعدد و پيروان آنان را داشت. در اين ميان، مرجئه از فرقه‌هاي پرطرفدار و تأثيرگذار در اين مقطع زماني بود كه حضور سران و پيروان آنها در كوفه به‌عنوان شهري شيعه‌نشين، زمينه را براي تعامل هرچه بيشتر آنان با شيعه فراهم آورد. اين تحقيق با روش تاريخي و تكيه بر توصيف و تحليل گزاره‌ها، به بررسي چگونگي مواجه امامين صادقين و اصحاب ايشان با مرجئه در عرص فكري و اجتماعي مي‌پردازد. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه مواجه ايشان با مرجئه در دو بُعد هم‌گرايي و واگرايي، در قالب گونه‌هاي متعددي انجام گرفته است.