همسايگي و همگرايي: دكترين سياست خارجي دولت دكتر رئيسي

ويژگي پُرهمسايگي براي كشورهاي برخوردار از آن هم فرصت‌ساز است و هم چالش‌آفرين. اين موضوع موجب مي‌شود همسايگي لاجرم به يكي از جهت‌گيري‌هاي اصلي سياست خارجي كشورهاي پرهمسايه تبديل شود. ايران با داشتن پانزده همسايه هم‌مرز در دستۀ كشورهاي پُرهمسايه جهان قرار دارد. با وجود اين، يكي از ضعف‌هاي تاريخي سياست خارجي ايران چه پيش از انقلاب اسلامي و چه پس از آن، خلأ دكترين همسايگي در سياست خارجي و كم‌توجهي به همسايگان و جايگاه آن‌ها در منظومه روابط خارجي است. دولت سيزدهم تنها دولت در جمهوري اسلامي ايران است كه به‌طوررسمي سياست «همسايگي و همگرايي» را به عنوان دكترين سياست خارجي خود معرفي كرده و در اين راستا به برندسازي و گفتمان‌سازي پرداخته است. در همين راستا، مقاله حاضر در پي پاسخ به اين سؤالات برآمده است كه مراد از دكترين همسايگي و همگرايي چيست؛ اين دكترين بر مبناي چه اصول و اهدافي در دستوركار قرار دارد و از چه راهبردي براي توسعه روابط با همسايگان و همگرايي منطقه‌اي پيروي مي‌كند.