بررسي بقاي بيماران مبتلا به متاستاز مغزي در سبزوار در مقطع زماني 99-1395

زمينه و هدف: در اين مطالعه، اطلاعات بقاي بيماران مبتلا به متاستازهاي مغزي (BM) در سبزوار بررسي شد.مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي گذشته‌نگر در سبزوار، بيماران مبتلا به BM بررسي شدند. بيماران از نظر ويژگي‌هاي باليني و پاتولوژيك تومور اوليه، درمان و در نهايت ميزان بقاي كلي (OS) و بقاي بعد از تشخيص متاستاز مغزي بررسي شد. داده‌ها وارد نرم‌افزار SPSS نسخه 26 شد و در سطح معني‌داري 0/05 P تجزيه و تحليل شد.يافته ها: هشتادوچهار بيمار (33/ 58) درصد زن، ميانه سني 57 [83-25]وارد مطالعه شدند. شا يعترين سرطانهاي اوليه ريه (غير سلولهاي كوچك)، (38/1 درصد) و پستان (34/52 درصد)بود. وجود BM در هنگام تشخيص تومور اوليه در 29 بيمار (34/5) گزارش شد. 9 /61  داراي  ،97/6 درصد علامت دار، 80 درصد متاستاز خا رج جمجمه (ECM )داشتند. سردرد (22/6 درصد) و نقص نورولوژيك كانوني (21/4 درصد) شايعترين علائم گزارش شده بودند. درمانهاي اوليه BM عبارت بودند از: جراحي 6/1 درصد، راديوتراپي تمام مغز (WBRT )87/8 درصد، درمانهاي سيستميك 6/1 درصد ميانه OS پس از تشخيص BM در كل جامعه 5 ماه بود (جراحي: 11،سيستميك: 3 ،WBRT: 5). در ب يماران تحت درمان با WBRT، تعداد متاستاز بيشتر از 5 عدد در 64/8 درصد بيماران، وجود متاستاز خارج مغزي در 83/3 درصد بيماران و سن بيشتر از 70 سال در 16/9 درصد بيماران گزارش شد.نتيجه‌گيري: بقاي بيماران مبتلا به BM بسيار ضعيف است. WBRT گزينه اصلي درماني در بيماران مي باشد. بيماراني كه مي توانند جراحي را تحمل كنند ممكن است بيشتر زنده بمانند.